violent unknown event

Advice to self

2007-04-19T15:30:00.000+03:00

Σιωπηλός είναι καλύτερα. Σκέφτεσαι περισσότερο και καταλαβαίνεις. Τι νιώθεις.

Σιωπηλός είναι καλύτερα. Έτσι, κανείς δεν προσέχει πού κοιτάς, ούτε προσπαθεί να υποψιαστεί τι περνάει απ’ το μυαλό σου. Σχεδόν παύεις να είσαι στο οπτικό του πεδίο γι αυτό όταν φύγεις δεν χρειάζεται να δώσεις λογαριασμό πού πας. Η απόφαση, όλη δική σου.

Σιωπηλός είναι καλύτερα. Φοβάσαι λιγότερο. Μάλλον επειδή ξέρεις πιο πολλά.
Για σένα.

Back again

2007-04-15T12:09:00.000+03:00

Τις Κυριακές, αφού έχεις κοιμηθεί πολύ και μετά από μια σύντομη αδιαθεσία μπορεί και να βρεις έναν καλό λόγο να επιστρέψεις. Μπορεί και όχι...

Δε βαριέσαι...

2006-08-07T17:30:00.000+03:00

Μπορεί τελικά να είμαι πολύ τεμπέλης για να αφοσιωθώ σε κάτι σοβαρά ή μπορεί απλά να μην έχω την ικανότητα να γράφω όπως θα ήθελα. Σκέφτηκα λοιπόν, ότι ίσως τελικά τα λόγια (μου) να είναι περιττά. Γι’ αυτό το έριξα στις εικόνες - έτσι θα με βρείτε σε κοντινή αυλή (κι ας είναι κάπως δυσάρεστο να αναδιπλώνεται κανείς για να υπάρξει). Εσείς οι λίγοι που έρχεστε εδώ, περάστε κι από εκεί και διαδώστε πως είμαι φιλόξενος. Ή όχι.

(παρεμπιπτόντως, καλές διακοπές!)

Σπίτι

2006-06-28T16:56:00.000+03:00

Όπως όλοι κάπου επιστρέφεις, όταν, απροσδιόριστο γιατί, το βάρος στην καρδιά είναι τόσο, που δεν ξέρεις πώς προέκυψε. Απλώς ξυπνάς ένα πρωΐ κι όλα σε φοβίζουν τόσο, ώστε το μόνο που μοιάζει ικανό να σε ανακουφίσει είναι η επιστροφή. Εκεί όπου ανήκεις. Στον τόπο απ’ όπου αναχώρησες μη θέλοντας να είσαι μέρος του, επειδή τότε σου φαινόταν ακατάλληλος. Επειδή ένιωθες καλύτερα πιστεύοντας πως είσαι αταίριαστος. Μια μέρα τα χρόνια έχουν περάσει και τίποτα δεν έχει σημασία. Ούτε οι φίλοι, ούτε οι εχθροί. Ούτε ο αγώνας για καταξίωση κι επιβεβαίωση, ούτε η αμφισβήτηση κι η επανάσταση. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι λιγότερες τρύπες στην ψυχή σου. Ο εαυτός που έχεις ξοδέψει, πάει-τέλειωσε. Όσος σου απόμεινε, πάρτον και γύρνα πίσω. Εκεί όπου ακόμη και μόνος σου θα νιώσεις πάλι ασφαλής.

Στην Κ.

Γιατί είσαι εδώ v.u.e.;

2006-05-02T16:03:00.000+03:00

Να μια καλή ερώτηση. Ήρθε σήμερα μπρος μου σαν επισκέπτης όταν διάβασα το σχόλιο στο προηγούμενο ποστ μου. Είναι μια ερώτηση στην οποία θα επιχειρήσω να δώσω απάντηση. Όχι από υποχρέωση· όχι επειδή ρωτήθηκα και το σύμπλεγμα του καλού παιδιού που με κατατρύχει με αναγκάζει να το κάνω. Θα απαντήσω απλώς σε μια ερώτηση που ο ίδιος έχω ήδη κάνει στον εαυτό μου πολλές φορές.

Όταν ξεκίνησα να γράφω εδώ –πριν από λίγες μέρες έκλεισε ένας χρόνος- ήθελα να κοινοποιήσω πόσο πολύ με πονούσε που έπρεπε να αποχωριστώ το σκύλο μου. Ακούγεται αστείο αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Θυμάμαι πως είχα βουρκώσει βλέποντας τον να κοιμάται στην πορτοκαλί του πολυθρόνα και ασυναίσθητα, χωρίς καμιά επίφαση σοβαρότητας, δίχως εμμονές αναφορικά στο ύφος, έγραψα πέντε αράδες για το πώς βίωνα το γεγονός.

Η σχέση μου με τα blogs προϋπήρχε. Είχα ήδη καταναλώσει ώρες επί ωρών διαβάζοντας, συμφωνώντας, διαφωνώντας, κρίνοντας ή επικροτώντας γραπτά άλλων ανθρώπων που δε γνώριζα και οι οποίοι χωρίς την ιδιότητα του συγγραφέα είχαν καταφέρει να μου εξάψουν το ενδιαφέρον ώστε να τους παρακολουθώ σιωπηλά.

Η αρχή λοιπόν έγινε κάπως έτσι – μέσα από μία πραγματική συνθήκη που όριζε από τη μία πως κάτι θέλω να μοιραστώ, κι από την άλλη, πως κι εγώ, έχω ένα ελεύθερο βήμα που λειτουργεί έξω από περιορισμούς και προδιαγραφές. Και απλώς ακολούθησα κινήσεις. Δεν ήξερα πως με κάθε next που πατούσα ερχόμουν πιο κοντά σ’ αυτό που συμβαίνει σήμερα ή μάλλον πως το σήμερα μου θα σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με μια αυθόρμητη κίνηση που έκανα ένα χρόνο πριν.

Ξέροντας τον εαυτό μου, η βεβαιότητα που κυριαρχούσε εντός μου ψιθύριζε πως αυτό που ξεκινώ θα έχει μικρή διάρκεια ζωής. Μερικούς μήνες μετά η πραγματικότητα με διαψεύδει. Όχι μόνο υπάρχω εδώ έστω και μέσα από μια σποραδική παρουσία, αλλά το blogging έχει μπει για τα καλά στην καθημερινότητα μου. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν ξέρω ποια είναι η άποψη των λίγων bloggers που έχω γνωρίσει για μένα• για μένα ως άνθρωπο και για μένα ως γραπτό. Και ασφαλώς πέρασα από πολλές φάσεις. Απ’ το «με νοιάζει» στο «δε με νοιάζει» κι απ’ το «θέλω επισκεψιμότητα και διάδραση» στο «αυτό είναι το ημερολόγιο μου κι εδώ γράφω όταν έχω κάτι να πω άσχετα από το feedback που θα έχω».

Δε θα πω κάτι καινούργιο, το ξέρω, όμως εδώ οφείλω να υπογραμμίσω ότι κάθε στάση που υιοθέτησα διαμορφώθηκε από τη στιγμή κατά την οποία την υιοθέτησα και προσδιορίστηκε, όπως είναι φυσικό, από τη συνολική μου πραγματικότητα. Κι όπως η πραγματικότητα μου είναι υπαρκτή, τρέχει κι αλλάζει, έτσι κι η σχέση μου με το blog μου βρίσκεται σε εξέλιξη. Όσο για την ιστο-συμπεριφορά μου εν γένει, αυτή πήρε διαφορετικό δρόμο κατά περίπτωση. Στο πλαίσιο ενός πειραματισμού μάλιστα, για το εάν και κατά πόσο το αμπαλάζ μπορεί να επηρεάσει την πρόσληψη που μπορεί να έχει το γραπτό του καθενός από ένα σύνολο που απαρτίζουν οι ίδιοι πάνω-κάτω αναγνώστες, ξεκίνησα και εξακολουθώ να υπάρχω στην blogόσφαιρα και μέσα από μία ακόμη ιστο-ταυτότητα (όσοι από εσάς με μυριστήκατε, μπράβο σας). Πιθανόν η παραδοχή μου αυτή να ενοχλήσει κάποιους που θα σπεύσουν να με χαρακτηρίσουν ασυνεπή, διπλοπρόσωπο ή ανήθικο, ειδικά μέσα στο κάδρο μιας ιδιάζουσας ηθικής η οποία προάγεται για να επιβεβαιώσει μόνον ότι εδώ μέσα δεν αποτελούμε άλλο από μία μικρογραφία της κοινωνίας της οποίας αποτελούμε οργανικό κομμάτι, είτε το επιθυμούμε [οι εφυσηχασμένοι] είτε όχι [οι παλαιοκομμουνιστές]. Αν κάποιους –λίγους φαντάζομαι- τους ενδιαφέρει να μάθουν πώς το γεγονός αποκωδικοποιείται ως συμπεριφορά μέσα μου, η απάντηση είναι ότι, σε μεγάλο βαθμό αυτό, λειτουργεί ως pj. Ως ιδιωτικό αστείο, ειλικρινές τουλάχιστον για μένα. Κι αυτό μου φτάνει.

Αξίζει να πω, ότι το παραπάνω γεγονός καθόρισε δραματικά το πρίσμα μέσα από τον οποίο βλέπω ο ίδιος το violent unknown event ως τόπο. Όταν το βλέμμα των περισσοτέρων ήταν στραμμένο αλλού, εδώ μέσα βρήκαν χώρο σκέψεις και λόγια που ίσως δεν θα ήταν δίκαιο να αναπνέουν οπουδήποτε αλλού, παρότι στο «αλλού» μου πολλές φορές το ύφος γλίστρησε με αποτέλεσμα κάποιοι που με παρακολουθούσαν από πριν να μου κλείσουν το μάτι πονηρά (ξέρετε ποιοι είστε). Πιο συνοπτικά, αν «εκεί» είναι το σπίτι μου, «εδώ», είναι η οικογένεια μου – κι αυτά τα δύο δε συνδέονται απαραίτητα.

Κοντολογίς, και με την επιδίωξη να βάλω σε μια φράση το «γιατί» μου, θά 'λεγα πως το «σημειωματάριο» αυτό υπάρχει γιατί το χρειάζομαι. Έτσι απλά.

Kάθοδος

2006-04-26T17:27:00.000+03:00

Ανάστροφες πτώσεις μου υποσχέθηκαν μια περιπετειώδη ενηλικίωση. Γι αυτό ταξιδεύω. Σε σιωπηλά βουνά φωνάζω δυνατά και βγάζω από τα σωθικά μου όσον αέρα απομένει στα πνευμόνια μου. Σε ποτάμια που κινδυνεύουν να πεθάνουν πριν από μένα, σκύβω να ξεδιψάσω. Προχωρώ. Κι ακόμη θάλασσες δεν είδα.

Unisex

2006-02-10T20:40:00.000+02:00

Στην κεντρική λεωφόρο τα φώτα των αυτοκινήτων κορόιδευαν τη νύχτα. Κατέβαιναν σκόρπια αλλά με ταχύτητα τόση, που φοβόσουν να περάσεις απέναντι. Το φανάρι χαλασμένο. Σταμάτησε μπρος σου με την κίτρινη βέσπα και σου χαμογέλασε. Σου θύμισε από πού γνωρίζεστε. Χάρηκες που ειδωθήκατε. Ομολόγησες πως διστάζεις να διασχίσεις το δρόμο επειδή σε τρομάζουν οι γρήγοροι οδηγοί. Σου πρότεινε να φύγετε μαζί. Ένιωσες ασφαλής. Ανέβηκες και ξεκινήσατε. Πήγατε για φαγητό και μετά για ποτά. Γελούσε δυνατά και κάπνιζε ασταμάτητα. Άφηνες να μιλάει όσο έπινες χαμογελώντας. Όταν επέστρεψες από την τουαλέτα αναγνώρισες την απειλή. Καθόταν στη θέση σου. Είχε παραμερίσει το ποτό σου και κάπνιζε ένα από τα τσιγάρα σου μιλώντας ακατάπαυστα. Μάζεψες το θάρρος σου και πλησίασες. Μπήκες ανάμεσα τους. «Πάμε;», είπες και φύγατε χωρίς δεύτερη λέξη. Προσποιήθηκες πως ξέχασες τα τσιγάρα σου – τα άφησες πίσω σε ανάμνηση της νίκης σου. Ξανά στη βέσπα. Αναχωρητές δίχως προορισμό – στο δρόμο, ώσπου κάτι νέο να σας κινήσει το ενδιαφέρον και να σταματήσετε. Μια υπέροχη νύχτα μπορεί να αξίζει όσο ολόκληρη η ζωή.

Τώρα σε κοιτάζει στα μάτια. ‘Καλύτερα να το αφήσουμε’, ψιθυρίζεις και φεύγεις με βήματα αστεία. Σε παρακολουθεί μέχρι να χαθείς στον υγρό βραδινό ορίζοντα. Δε θα μιλήσετε ποτέ ξανά. Μόλις είπατε αντίο. Όπως όλοι όσοι θέλησαν να πουν πολλά και δεν τα είπαν.

City girl.02

2006-02-03T02:42:00.000+02:00

Στο αυτοκίνητο. Πρέπει να βάλεις βενζίνη. Σου τελειώνει πάλι. Και δεν έχεις και λεφτά γαμώτο. Σου τελειώνουν πάλι. Όλα σου τελειώνουν. Πάλι. Ξανά. Πάντοτε. Μόνη.

Η ατμόσφαιρα στην πόλη τυπικά υγρή. Δε θυμάσαι ώρα. Δε θέλεις να την ξέρεις. Σου φτάνει που είναι αργά. Που είναι νύχτα. Αν έμαθες κάτι που σε βοήθησε στη ζωή σου είναι να οδηγείς. Σου φάνηκε πολύ χρήσιμο ως τώρα. Και στους άλλους το ίδιο. Οδηγείς λοιπόν. Και τα φανάρια σε προσπερνούν. Ηλεκτρικές λάμψεις διαπερνούν την κενή νύχτα σου κι εσύ οδηγείς. Στην Βασιλίσσης Όλγας σταματάς πριν τη Μαρτίου να πάρεις κάτι να πιεις. Κοιτάζεις τον περιπτερά. Είναι γύρω στα δεκαεννιά, μελαχρινός, βαρύς τύπος, πνιγμένος στα μούσκουλα. Έχει ένα τσιγάρο κολλημένο στο κάτω χείλος. Σκέτη καύλα. Τρομάζεις στην ιδέα πως μπορεί να ξεστόμισες δυνατά τη σκέψη σου. Κάνεις rewind στα τελευταία λόγια που άρθρωσες. Όχι, δεν το ’πες. Ευτυχώς δεν το ‘πες. Τον κοιτάζεις έντονα στα δευτερόλεπτα που χρειάζεται για να σχηματίσεις τις λέξεις ‘πενήντα λεπτά’. Τις επόμενες στιγμές το μυαλό σου δέχεται έναν καταιγισμό από εικόνες. Λένε πως πριν πεθάνει κανείς, περνά από μπροστά του ολόκληρη η ζωή του σαν κινηματογραφικό φιλμ. Σίγουρα τώρα θα προλάβαινες να μετρήσεις τις τρύπες πάνω και κάτω απ το κάθε καρέ. Με δυο λόγια: μόλις τα είδες όλα. Το Γ. και τα 4 χρόνια εμμονής και αγαμίας, το γάτο σου, τη μάνα σου να σε κυνηγάει με μια σακούλα πορτοκάλια γιατί ΄ο χυμός κάνει καλό! Πιες! Πιες!’, τους γιατρούς στο ΙΚΑ να σε εξετάζουν, τις παιδικές σου φίλες να σε παρηγορούν για το χαστούκι που σου ‘ριξε ο θυρεοειδής και έγινες 110 κιλά. 110 κιλά και 39 χρονών. Το δεύτερο δεν είναι αποτέλεσμα του θυρεοειδή, φιλοξενεί όμως όλα τα υπόλοιπα. Και το θυρεοειδή. ‘Πού πας μωρή;’ σκέφτεσαι. ‘Είναι πιτσιρικάς και κούκλος. Θα γαμάει καμιά Μπάρμπι με σούπερ κώλο. Πού πας;’ (Γαμούσε όντως μια Μπάρμπι, αλλά αυτό το ‘μαθες αργότερα. Όταν γάμησε κι εσένα.) Του δίνεις τα πενήντα λεπτά και πηγαίνεις πίσω στο αυτοκίνητο σου. Βάζεις μπρος και φεύγεις. Στην επιστροφή απ’ τη βόλτα σου μέχρι το σταθμό σταματάς στην παραλιακή. Παρκάρεις με θράσος μπροστά στους μπάτσους στο Λευκό Πύργο και τους προσπερνάς με αναίδεια περπατώντας προς την προκυμαία. Κάθεσαι εκεί, μπρος στη θάλασσα και κοιτάζεις στο βάθος τα φωτάκια που πάντοτε, όσο κι αν οι άλλοι προσπαθούν, εσύ επιμένεις πως είναι της Κατερίνης κι ας το ξέρεις πως είναι μόνο τα ανατολικά της πόλης. Επιμένεις πάντα γιατί σου αρέσει η ιδέα πως μπορεί να φτάσει το βλέμμα του ανθρώπου τόσο μακριά. Στο κάτω-κάτω νταβατζή στη φαντασία σου θα βάλεις; Ας είναι.

Απ’ τη μεριά του αγάλματος του Μεγαλέξανδρου ακούς πού και πού φωνές που άλλοτε πλησιάζουν κι άλλοτε ξεμακραίνουν. Μικρές γκομενίτσες δανείζουν τα φιλιά τους σε καυλωμένους μπόμπιρες που μετά βίας συγκρατούν τις ορμόνες τους για να μην πεταχτούν απ’ τα αυτιά τους. Μένεις να παρακολουθείς αυτό το πηχτό μπλε του βραδινού ουρανού. Αν κάποιος σε ρωτούσε τώρα τι σκέφτεσαι σίγουρα θα του έλεγες ‘τίποτα’. Είναι μια απ’ αυτές τις στιγμές που οι σκέψεις κινούνται τόσο γρήγορα μέσα στο μυαλό που ο φτωχός ανθρώπινος νους δεν προλαβαίνει να τις αντιληφθεί καν. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις συνήθως απαντάς ‘τίποτα’. Κι όλοι αμέσως καταλαβαίνουν πως λες ψέματα. Καλύτερα λοιπόν που είσαι μόνη σου. Δεν είναι ώρα για κουβέντα. Και μάλιστα τέτοιου είδους.

Σκέφτεσαι τα χρόνια που έχεις μαζέψει πάνω σου σαν βράχος που ‘ρθαν και κόλλησαν πάνω του εκατοντάδες πεταλίδες. Κοιτάζεις το νερό που σκάει με θόρυβο κάτω από τα πόδια σου. Σκούρο κι αδιάφανο σαν απειλή. Ένας ξέμπαρκος σκύλος σε πλησιάζει και κάθεται δίπλα σου αφού πρώτα σε κοιτάζει εξεταστικά. Δεν έχεις τη δύναμη να του μιλήσεις καν. Του ρίχνεις μια ματιά μόνο σα να του λες ‘οκέϊ κάτσε’ και μετά αφήνεστε κι οι δύο με άδειο βλέμμα στο νυχτερινό ορίζοντα.

Σηκώνεσαι με δυσκολία από κάτω. Για μια στιγμή αναρωτιέσαι γιατί δεν δίνεις μια να πέσεις μέσα. Δυο δυνατές ανάσες ξεκολλάνε από το στήθος σου και πας προς το αυτοκίνητο.

Ούτε που κατάλαβες πώς βρέθηκες πάλι στο περίπτερο. Ο περιπτεράς μοιάζει σα να σε περίμενε. Με ένα ίδιο τσιγάρο κολλημένο στα χείλια του σε κοιτάζει αυτός έντονα τώρα. ‘Τι λέει;’ σε ρωτάει. ‘Τα συνηθισμένα’ του απαντάς κουνώντας μια λάκτα. ‘Στην κερνάω’ σου λέει χαμογελαστά.

-Πως σε λένε;
-Μ.
-Πώς και μόνη στο δρόμο τέτοια ώρα;
-Τέτοια ώρα κυκλοφορούν μόνες οι γυναίκες.
-Τελειώνω σύντομα. Περιμένω να μ’ αλλάξει ο άλλος όπου να’ ναι. Είσαι για βόλτες;
-Θα περάσω να σε πάρω σε μισή ώρα.
-Έγινε. Θα περιμένω.

‘Μα είμαστε με τα καλά μας;’ σκέφτεσαι καθώς μασουλάς τη σοκολάτα που λιώνει ανάμεσα στα δάχτυλα σου. ‘Και τι κάνουμε για μισή ώρα;’ Τίποτα. Δε θα κάνεις τίποτα. Θα μείνεις στο αυτοκίνητο με κλειστά τα παράθυρα μεσοκαλόκαιρο, χωρίς μουσική, δίχως ανάσα και δε θα κάνεις τίποτα. Αποφεύγεις να κλείσεις τα μάτια σου από φόβο μην ξαναπεράσουν από μπρος σου οι ίδιες εικόνες – από φόβο μην κοιμηθείς. Είσαι εκεί στην ώρα σου. Όπως είχατε συνεννοηθεί. Αυτός όμως πουθενά γύρω. ‘Μ έστησε ο πούστης’ σκέφτεσαι. Πριν προλάβεις να ολοκληρώσεις τη σκέψη σου τον ακούς δίπλα σου: ‘Εμένα ψάχνεις;’ Γυρνάς και του χαμογελάς σαν κοριτσόπουλο που μαλακίζεται στη σκέψη του Τζόνι Ντεπ. Όταν μπαίνετε στο σπίτι του νιώθεις σαν να σε έχει ήδη γαμήσει.

Ο Α. είναι πραγματικά ωραίο παλικάρι. Ακόμη δε μπορείς να καταλάβεις τι διάολο γυρεύει μ’ εσένα. Μια γυναίκα στη δική σου φάση όμως δεν έχει τα περιθώρια να αναρωτιέται. Δεν περιμένεις κανένα μεγάλο έρωτα, ούτε καμιά ιδανική κατάσταση πλέον. Το μόνο που σε νοιάζει είναι να περνάς καλά. Έτσι κι αλλιώς όσο κυλάει ο καιρός τα περιθώρια στενεύουν κι από την άλλη, ‘beggars cannot be choosers’. Αυτό σου το είπε και η καλύτερη σου φίλη άλλωστε. Μ’ ένα ύφος που δεν θα ταίριαζε σε beggar. Αλλά το άκουσες κι αυτό. Η Ε., η μεγαλύτερη ζητιάνα σ αυτά τα θέματα σε είπε ζητιάνα. Δεν είναι θλιβερό; Είναι.

Τέρμα οι υστερίες. Στο κάτω-κάτω δε θα αφήσεις την ευκαιρία να πάει χαμένη. Σήμερα το ξημέρωμα θα περάσεις καλά. Αυτό σου χρειάζεται. Αυτό θα κάνεις.

Πρέπει να ‘ναι έντεκα. Ο τεκνός κοιμάται δίπλα σου. Τον παρατηρείς. Κοιτάζεις το στήθος του ν ανεβοκατεβαίνει. Η ανάσα του μυρίζει τσιγάρο. Δεν σ’ ενοχλεί όμως. Κάνεις όσο γίνεται λιγότερο δυνατό θόρυβο μην τυχόν και τον ξυπνήσεις. Φοβάσαι μη χαθεί η εικόνα του. Τον τσεκάρεις από την κορφή μέχρι τα νύχια. ‘Είναι πολύ όμορφος ο πούστης’ σκέφτεσαι. ‘Τι κρίμα που δεν θα τον ξαναδώ…’ Είναι ερεθισμένος. Οι πρωινές καύλες του τυχαίου σου εραστή. Σέρνεσαι κοντά του. Απαλά. Απλώνεις το χέρι σου και τον αγγίζεις μαλακά. Φαίνεται να καυλώνει ακόμη περισσότερο. Διασκεδάζει με το παιχνίδι του χεριού μου. Έχει ξυπνήσει αλλά προσποιείται πως κοιμάται. Του αρέσει η ιδέα πως μπορεί να με ξεγελά κι ας μην το ξέρει πως έχεις πάρει δεκάδες του είδους του για να μπορέσει αυτός να σε ξεγελάσει. Κι εσένα σ’ αρέσει όμως. Σ’ αρέσει που έχεις δίπλα σου έναν άντρα σκέτη καύλα που τρέμει στο άγγιγμα σου. Χτυπάει το κινητό του. Πετάγεται αλαφιασμένος. Είναι η γκόμενα που πήρε να τον ξυπνήσει για να πάει στη σχολή. Δε σταματάς να τον μαλακίζεις.

-Έλα μωρό…
-Ξύπνα χαζούλη! Πάλι θ αργήσεις!
-Μπα δεν θα πάω. Ήρθε μια φίλη από δω…
-Φίλη; Και… τι κάνετε;
-Ε, να τίποτα! Καθόμαστε εδώ και μου τον παίζει!
-… Σταμάτα να με πειράζεις! Άντε!
-Λοιπόν μωράκι τα λέμε μετά. Μην αφήνω την κοπέλα μόνη
-Έχεις δίκιο! Τα λέμε μετά! Φιλάκια!

Ανασαίνει βαριά. Είναι έτοιμος να χύσει. Σχεδόν πνιχτά, μ’ ένα γέλιο μαλάκα-νικητή σε κοιτάει στα μάτια και σου λέει: ‘λες την αλήθεια και δεν σε πιστεύουν!’.

Στο αυτοκίνητο. Πρέπει να βάλεις βενζίνη. Σου τελειώνει πάλι. Και δεν έχεις και λεφτά γαμώτο. Σου τελειώνουν πάλι. Όλα σου τελειώνουν. Πάλι. Ξανά. Πάντοτε. Μόνη. Πάντοτε μόνη.

Στον κύριο Φώλιο

Manteau bleu

2005-11-25T11:30:00.000+02:00

Φτύσε τη μούρη σου στον καθρέφτη. Τέρμα. Η΄ θ αλλάξεις γραμμή ή θα κάνεις συνέχεια την ίδια διαδρομή. Πότε-πότε θα κάθεται δίπλα σου κάποιος άγνωστος. Τις νυχτερινές ώρες όχι τόσο συχνά. Οι εποχές θα εναλλάσσονται σαν εικόνες και οι αισθήσεις θα αδρανήσουν. Τα ρούχα θα μεγαλώνουν καθώς το σώμα θα μαζεύει-θα συρρικνώνεται. Κάποτε θα δεις έναν που άλλοτε κάθισε δίπλα. Θα αναγνωρίσει το φθαρμένο παλτό. Αυτό μόνο. Ίσως τότε να σε κατηγορήσει για κλοπή. Μπορεί να νομίσει πως το πήρες με τη βία από το νόμιμο του κάτοχο. Κάποιον που γνώριζε κάποτε. Θα αναρωτηθεί ακόμη λίγο κι έπειτα θα σηκωθεί, θα κατευθυνθεί στην αυτόματη πόρτα και δε θα κοιτάξει πίσω.

Κάτω από το μπλε παλτό θα χτυπάει μια καρδιά κι ένα μυαλό θα ταξιδεύει. Θα το σπρώξουν. "Τέρμα" θα του πουν μα το παλτό δε θα κινείται πια. Η καρδιά θα πάψει να χτυπάει και το μυαλό θα ‘χει πλέον φτάσει στον προορισμό του.

Και κανείς δεν ξέρει τι τύχη θα ‘χει το μπλε παλτό.

Κάλβου 133-135

2005-10-20T16:20:00.000+03:00

‘Σάλτα γαμήσου μωρή κάμπια!’ της φώναξα και ξεκίνησα να περπατάω πάνω κάτω στο δωμάτιο με τα νεύρα πάνω από το κεφάλι μου. Κάποιες φορές οι άνθρωποι περνούν περιόδους όπου τα πράγματα, καλά και κακά, συμβαίνουν όλα μαζί. Αυτές οι περίοδοι, ενώ πάντα τις αντιπαθούσα και όσο μπορώ τις αποφεύγω, έχουν μια ικανότητα να κατατρέχουν τις περισσότερες από τις μέρες του. Πολλές φορές συλλογίστηκα αν φταίω εγώ. Αν χωρίς να το επιδιώκω καταφέρνω να είμαι λάθος. Όχι πως κατάφερα ποτέ να απαντήσω στους συλλογισμούς μου. Μου άρεσε όμως ανέκαθεν να φιλοσοφώ πάνω στα μικρά πράγματα. Σταμάτησα να βηματίζω για λίγο. Στάθηκα μπρος στο παράθυρο μου. Στην άκρη βέβαια. Μου αρέσει να κοιτάζω έτσι - κρυφά. Μέσα μου η κίνηση αυτή λειτουργεί σχεδόν ηδονοβλεπτικά κι αυτό με αναζωογονεί. Δάγκωσα το κεράσι που ανάδευα για ώρα στο στόμα μου. Το βαθυκόκκινο δέρμα του ώριμου καρπού σκίστηκε στα δύο και ο χυμός του, λίγος σε ποσότητα – ικανός ωστόσο να ξυπνήσει τη γεύση, ταξίδεψε εκεί που η γλώσσα αντιλαμβάνεται το γλυκό. Τράβηξα με δύναμη την καμποτένια κουρτίνα και ένιωσα άσχημα για όσα σκέφτηκα για τη γειτόνισσα μου. Βούλιαξα ανόρεχτα στον καναπέ μου και πάτησα το play στο remote. H Peggy Lee συντρόφεψε τ αυτιά μου. ‘Get out of town before its too late my love’… Για μια στιγμή σκέφτηκα να κάνω πράξη τους στίχους. Δεν μπορούσα να φύγω όμως. Αυτό το ήξερα καλά. Δεν είναι αρκετό να θέλεις κάτι αν οι συνθήκες δεν σου επιτρέπουν να το πραγματοποιήσεις. Και οι συνθήκες σίγουρα δεν το επέτρεπαν. Πήγαινε ένα εξάμηνο που χα μείνει χωρίς δουλειά. Τα χρέη με έπνιγαν. Τα λιγοστά λεφτά μου –δανεικά κι αυτά- δεν μου αφήναν άλλα περιθώρια απ το να πάρω ένα ταξί μέχρι το κέντρο της πόλης. Για ποια απόδραση λοιπόν ήμουν ικανός να ονειρευτώ; Κοίταξα το μισοβαμμένο τοίχο απέναντι μου. ‘Φαίνεται πως τελικά δεν θα καταφέρω να τον βάψω ποτέ...’ σκέφτηκα πικρά. Όταν μετακόμισα σ αυτό το σπίτι έπαθα κατάθλιψη. Ένα εσωτερικό δυάρι του δευτέρου ορόφου. Η Η. το βρήκε πολύ χαριτωμένο. Της άρεσε που ήταν τόσο φωτεινό. Ίσως αυτό να ήταν και το μόνο πλεονέκτημα αυτού του κατά τ άλλα άθλιου σπιτιού. Αυτό και το χαμηλό του ενοίκιο βέβαια. Άλλωστε πλέον είχα μόνο το σπίτι. Η Η. είχε ήδη φύγει...

Τα κεράσια στο μπολ λιγόστεψαν θεαματικά. Σαν να με είχε πιάσει μια παράξενη μανία κι όσο συνειδητοποιούσα την αδυναμία μου να ξεφύγω από τον ξυπνό του εφιάλτη τα καταβρόχθιζα με ταχύτητα. Παράτησα το μπολ με δύναμη στο τραπέζι και δυνάμωσα τη μουσική. Δεν είχε σημασία πια τι άκουγα. Μόνο παρέα ήθελα. Έκλεισα για λίγο τα μάτια μου. Τα κράτησα επίτηδες κλειστά θαρρείς και φοβόμουν ν αντικρύσω ξανά το περιβάλλον μου. Δεν ήμουν ευχαριστημένος με τη ζωή μου. Αυτό ήταν σίγουρο.

Κατευθύνθηκα στο μπάνιο. Με το ζόρι. Άνοιξα τη βρύση και άφησα το νερό να τρέξει. Πολύ σύντομα ο μικρός χώρος γέμισε υδρατμούς. Έξω το τηλέφωνο χτυπούσε συνέχεια. Κάποιος επέμενε να μου μιλήσει. Μόνο που δεν άκουγα...
Ελαφρά ζαλισμένος προχώρησα και μπήκα κάτω από το ντους. Αυτή ήταν η στιγμή που πάντα μου άρεσε περισσότερο. Μέσα σ ένα ζεστό μπάνιο γεμάτο από πνιγηρούς υδρατμούς, κάθιδρος να μπαίνω κάτω από το παγωμένο πλέον νερό. Την ίδια στιγμή η μητέρα μου άφηνε στο μήνυμα της στον τηλεφωνητή μου: ‘είσαι καλά; Ανησυχώ. Πάρε τηλέφωνο. Την Κυριακή σε περιμένω για φαγητό. Μην μ αφήσεις πάλι μόνη...’. Βγαίνοντας από το μπάνιο είδα το φωτάκι που αναβόσβηνε. Απλώς πάτησα το erase και έσβησα το μήνυμα χωρίς να το ακούσω. Για κάποιο λόγο οι φίλοι είχαν χαθεί . Το ήξερα πως ήταν η μάνα μου. Δεν χρειαζόταν ν ακούσω το μήνυμα. Ο μοναδικός φίλος μου που συνήθιζε να μου τηλεφωνεί καθημερινά έλειπε σε διακοπές. Τώρα που το ξανασκεφτόμουν ίσως όμως να ήταν κάποιος άλλος... Ίσως ήταν τηλεφώνημα για δουλειά... Σήκωσα νευρικά το ακουστικό και τηλεφώνησα στο πατρικό μου. Κατειλλημένο. Ξανά. Κατειλλημένο. ‘Γαμώτο!’ μουρμούρισα. Την τρίτη φορά επιτέλους καλούσε.

- Μαμά;
- Έλα!
- Τι έγινε;
- Καλά. - Σε πήρα τηλέφωνο.
- Πότε;
- Πριν λίγο. - Σου άφησα μήνυμα.
- Το άκουσα.
- Θά ρθεις;
- Μπορεί. Θα σου τηλεφωνήσω. Κλείνω-έχω δουλειά.
- Μην μ αφήσεις πάλι μόνη Κυριακή μεσημέρι...
- Θα δούμε μαμά. Αν προλάβω...
- ‘θα δούμε’...
- Προτιμάς να σου πω πως θα ρθω και να μην έρθω;
- Όχι. Προτιμώ να ρθεις.
- Οκεϊ μαμά.
- Έλα...
- Θά ρθω. Το υπόσχομαι.
- Την Κυριακή.
- Την Κυριακή...

Δεν ήταν για δουλειά το τηλεφώνημα λοιπόν. Η κατάσταση συνέχιζε να είναι η ίδια μόνο που τώρα πρόσθετα σε ότι συνέβαινε, έπρεπε να πάω και στο πατρικό μου την Κυριακή. ‘Καλή φάση’ ψιθύρισα και ξαναπήγα στο σαλόνι. Ξαφνικά ένιωσα πως θέλω μια αγκαλιά. Πλησίασα πάλι το παράθυρο μου. Αναρωτήθηκα πως η διπλανή δεν είχε φάει τα λυσσακά της με τη μουσική. Για μια στιγμή ανησύχησα αλλά μετά έπνιξα την ευαισθησία μου. Δεν μου ήταν διόλου συμπαθής. Είχαμε επανειλημμένα μαλώσει επειδή πολύ συχνά έπρεπε ν αντιμετωπίσω τις ηχηρές παρατηρήσεις της, καθώς παραμόνευε και την λίγο περισσότερο από το επιτρεπτό έντονη αναπνοή μου. ΄Ωρες-ώρες ένιωθα πως ήμουν φυλακισμένος στο ίδιο μου σπίτι και δεν ήταν λίγες οι φορές που σκέφτηκα να απαγάγω το σκύλο της και να της τον επιστρέψω ψητό με πατάτες. Δεν το έκανα ποτέ γιατί έτσι κι αλλιώς ένα τέτοιο γεγονός μπορούσε να συμβεί μόνο στη σφαίρα της φαντασίας μου. Είμαι χαρακτηριστικά ήρεμος. Τόσο ήρεμος μάλιστα που αγγίζω τα όρια του νωθρού, ειδικά εκείνο τον καιρό που δεν εργαζόμουν. Με σκέψεις ανάκατες, σ ένα μυαλό που ένιωθα πως ‘με πονάει’, αποκοιμήθηκα στον καναπέ. Δεν ξύπνησα παρά για να πάω στο κρεβάτι μου κατά τις 4 το πρωί. Τα κουνούπια έκαναν καλή δουλειά πάνω μου και κατάφεραν να μου χαλάσουν την ησυχία. Ξημέρωνε Σάββατο.

Δεν ήθελα και πολλά. Απλώς μ έπιασε μια δίψα στις 8 το πρωϊ. Σηκώθηκα λοιπόν και πήγα στην κουζίνα. Πόσο θόρυβο μπορεί να κάνει κανείς πίνοντας ένα ποτήρι νερό; Πήρα το ποτήρι από το ντουλάπι, άνοιξα στη βρύση, γέμισα το ποτήρι, έκλεισα τη βρύση. ‘Ηπια. Ακούμπησα το ποτήρι μαλακά στο μαρμάρινο πάγκο. Καταστροφή! ‘Ε! Δεν είναι δυνατόν πρωϊ-πρωϊ! Μα καλά είσαι ζώον;’ Έγινα πυρ και μανία. Όπως ήμουν, μισόγυμνος, της χτύπησα την πόρτα. Δεν ξέρω τι ακριβώς την τρόμαξε αλλά μου την έκλεισε κατάμουτρα φωνάζοντας. Ένα περίεργο ντεκλίκ τσίμπησε το μυαλό μου. Χαμογέλασα με κακία και επέστρεψα στο κρεββάτι μου αρχίζοντας να σκιαγραφώ με απαλές αλλά αποφασισμένες γραμμές τον τρόπο εξόντωσης της. Επιτέλους είχα ένα σκοπό! Δεν είχε σημασία αν δεν είχα δουλειά ή λεφτά, δεν με πείραζε πια ούτε καν το κακομούτσουνο διαμέρισμα μου. Η δυστυχία μου για την Η. που με άφησε υποχώρησε μεμιάς και ούτε το γεγονός πως την επομένη έπρεπε να πάω στη μάνα μου για φαγητό με πτοούσε. Α! Ναι! Ήμουν ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. ‘Θα την τρελλάνω την κάργια σκέφτηκα’ και μπήκα χαρούμενος στο ντους. Όταν βγήκα, σε χρόνο μηδέν από την ανυπομονησία που με είχε πιάσει, έφτιαξα ένα καφέ κάνοντας όσο περισσότερο θόρυβο μπορούσα. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση από δίπλα. Στιγμιαία μ έπιασε μια απίστευτη κατήφεια στη σκέψη πως θα μπορούσε να χει αυτοκτονήσει από τα νεύρα της, στερώντας μου έτσι την ευχαρίστηση να την οδηγήσω στην παραφροσύνη. Ευτυχώς οι φόβοι μου διαλύθηκαν όταν άκουσα μουσική από δίπλα. Ήταν λοιπόν ζωντανή! ‘Ωραία! Θα τη σκοτώσω λοιπόν εγώ!’ σκέφτηκα και ξέσπασα σε ένα γάργαρο γέλιο που την οδήγησε σ ένα μεγαλειώδες ‘Σκάσε’ το οποίο μ έφτιαξε ακόμη περισσότερο. ‘Κι εγώ σ αγαπώ’ της φώναξα και βάλθηκα να γράφω σ ένα χαρτί:

‘Αγαπημένη μου,

πάει καιρός που σε σκέφτομαι. Μην πιστεύεις πως η επιθετικότητα μου είναι κάτι άλλο παρά ο τρελλός έρωτας μου για σένα. Από την πρώτη στιγμή που σε είδα, ένιωσα συγκίνηση σε σώμα και ψυχή. Πριν λίγο, όταν εμφανίστηκα μπρος σου με το εσώρουχο ο σκοπός μου ήταν ερωτικός. Άλλο αν εσύ με έκανες πέρα κλείνοντας μου την πόρτα στα μούτρα. Δεν απογοητεύομαι όμως. Ξέρω πως βαθιά μέσα σου κι εσύ δεν περιμένεις κάτι άλλο απ αυτό που έχω κι εγώ στο νου μου. Θέλω να σε δω και να μιλήσουμε. Θέλω να σου πω τα όσα υπέροχα έχω σκεφτεί για μας τους δυο.

Δώσε μου ένα σήμα...
Ν.’

Διαλύμενος από τα γέλια έβαλα τη σελίδα σ ένα φάκελο και τον πέταξα κάτω από την πόρτα της χτυπώντας την ελαφρά. Η απάντηση δεν άργησε να ρθει. Ένα ανορθόγραφο σημείωμα που έγραφε ‘ΕΙΣΑΙ ΑΝΟΜΑΛΟΣ ΡΕ!’ γλύστρησε πολύ σύντομα κάτω από την πόρτα μου. Το διάβασα χαμογελώντας με ευχαρίστηση. Τώρα ο πόλεμος είχε ξεκινήσει και τυπικά. Κι εγώ ήμουν έτοιμος να δώσω τον καλύτερο μου εαυτό. Έτσι κι αλλιώς δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω. Άνεργος, ναι – άεργος, όχι. Κι έπιασα δουλειά. Κατ’ αρχάς έβαλα πολύ δυνατά μουσική. ‘Κάτι να την τρομάξουμε...’ σκέφτηκα. Σε δευτερόλεπτα ‘τα άνθη του κακού’ από τη Diamanda Galas άρχισαν να δημιουργούν την κατάλληλη ατμόσφαιρα. Το τηλέφωνο άρχισε να χτυπά. Μετά από καιρό το σήκωσα χωρίς να περιμένω να ‘ανοίξει’ τηλεφωνητής:

- Παρακαλώ;
- Κλείστο!
- Μωρό μου! Πως βρήκες το τηλέφωνο μου;
- απ’ τις πληροφορίες. Κλείστο!
- εγώ για σένα τόβαλα γλυκειά μου!
- χέστηκα! Κλείστο! Κλείστο! Κλείστο!
- μήπως προτιμάς κάτι άλλο;
- είσαι ανώμαλος ρε...

Έχασε την ψυχραιμία της. Ήταν φανερό. Ήμουν σε εξαιρετικά καλό δρόμο. Πήρα τα άπλυτα μου και τα κρέμασα σαν μπουγάδα στο μπαλκόνι φροντίζοντας να μπορεί να τα δει. Τα άπλυτα είναι πάντα άπλυτα. Και πάντα μυρίζουν. Ντύθηκα και βγήκα. Θα μάζευα τους καρπούς της προσπάθειας μου στην επιστροφή. Ήμουν σίγουρος.

Κατέβηκα περπατώντας στο κέντρο. Η Αθήνα έκαιγε αλλά εγώ ήμουν χαρούμενος. Ίσως τελικά να είχε δίκιο. Ίσως ήμουν ανώμαλος, αλλά δεν μ ένοιαζε. Δεν μου καιγόταν καρφί για την ακρίβεια. Κατεβαίνοντας την Ζωοδόχου Πηγής χτύπησα το κουδούνι της Φ. Πρωτοτύπως ήταν σπίτι. Η πρόβα της ακυρώθηκε κι αποφάσισε να μείνει για να διαβάσει. Ανέβηκα για λίγο. Είχα τουλάχιστον 8 μήνες να την δω ή να μιλήσουμε. Από τότε που χώρισα με την Η. απέφευγα όλους τους κοινούς μας φίλους. Ξέχασα όμως πως η Φ. ήταν ουσιαστικά δική μου φίλη. Μου το παραπονέθηκε αυτό. Φτιάξαμε καφέ και καθήσαμε στο βεραντάκι της στον ακάλυπτο. Υπό άλλες συνθήκες μ έπιανε κατάθλιψη σ αυτό το βεραντάκι αλλά εκείνη την ημέρα ήμουν τόσο διαφορετικά ζωντανός που σχεδόν μου άρεσε κιόλας. Μου είπε για το Μ. που μόλις είχαν χωρίσει γιατί τον ενοχλούσε λεει που ήταν ηθοποιός και δεν την έβλεπε αρκετά μόνη της. Τι μαλάκας κι αυτός... Σε όλη τη διάρκεια της κουβέντας μας είχα εκείνο το ανεξήγητο ηλίθιο χαμόγελο που την έκανε να με ρωτήσει: ‘Ν. τι φάτσα ειν αυτή; Μήπως είσαι ερωτευμένος;’. Και της τα πα όλα. Χαρτί και καλαμάρι. Τα προβλήματα μου έξι μήνες τώρα, το χωρισμό μου με την Η., τα χρέη και τα άγχη μου, την κακή υγεία της μητέρας μου που όλο και χειροτέρευε. Και της είπα και για τη γειτόνισσα και τα σατανικά μου σχέδια. Ξέσπασε σε γέλια. ‘Είσαι τρελλός!’ μου είπε. ‘Ρε είσαι σίγουρος πως δεν την γουστάρεις;’ Την κοίταξα σαν να μου χε μόλις πει πως ο θείος μου ο φορτηγατζής (δεν έχω θείο φορτηγατζή) ψωνιζόταν στο πεδίο του Άρεως. ‘Είσαι καθόλου καλά ρε Φ.; Την έχεις δει;’ Η αλήθεια είναι πως δεν την είχε δει. Για να είμαι ειλικρινής κι εγώ εκείνη τη στιγμή δεν καλοθυμόμουν τη φάτσα της. Ελάχιστες φορές την είχα δει. Συνήθως την άκουγα. Έμεινα για λίγο ακόμη με τη Φ. η οποία πήρε προσωπικά το θέμα και μου πε πως αν σκεφτόταν κάτι αρκετά κακό θα μου το ‘δάνειζε’ για τον ιερό μου σκοπό. Είχε πάει σχεδόν μεσημέρι. Ίσα που προλάβαινα την αγορά στην Ευριπίδου. Κατέβαινα συχνά εκεί και χάζευα τα κουζινικά στα καταστήματα με τους εξοπλισμούς ξενοδοχείων. Έτσι για πλάκα. Μετά χωνόμουν στου Ψυρρή και συνήθως κατέληγα στο Μοναστηράκι ή στο Θησείο για καφέ. Μέσα στο μυαλό μου χόρευαν ανάκατες σκέψεις. Καλές – Κακές. Για κάποιο λόγο είχα καταφέρει και είχα απομονώσει το συναίσθημα και κατόρθωνα έτσι να διακρίνω τις λάθος συμπεριφορές μου σε όσα μου συνέβαιναν. Όχι, με διάθεση μετάνοιας. Απλώς για να ξέρω τι να αποφύγω την επόμενη φορά. Σε ότι αφορούσε τη γειτόνισσα μου βέβαια δεν διέκρινα κανένα λάθος. Η παραμικρή τύψη άλλωστε θα μ έκανε να τα παρατήσω. Τό ξερα αυτό.

Χαζεύοντας στα μικρομάγαζα του Ψυρρή η ώρα πήγε 3.

Όταν επέστρεψα σπίτι σίγουρα είχα κάθε λόγο να αισθάνομαι ικανοποιημένος με τον εαυτό μου. Λίγο αφού μπήκα στο διαμέρισμα χτύπησε η πόρτα μου. Ήταν ο διαχειριστής. Έντρομος με παρακάλεσε να μαζέψω την παράδοξη μπουγάδα μου από το μπαλκόνι λέγοντας μου πως η γειτόνισσα μου κόντεψε να πάθει νευρικό κλονισμό εξαιτίας της. Του εξήγησα με το πιο αθώο μου ύφος πως πλένω στο χέρι και ως εκ τούτου δεν τα καταφέρνω πολύ καλά και γι αυτό ίσως τα ασπρόρουχα μου δεν παρουσιάζουν το επιθυμητό αποτέλεσμα μετά το πλύσιμο. Δεν φάνηκε να πείθεται. Ανάμεσα σε άλλα φεύγοντας μου είπε: ‘κοίταξε παιδί μου. Ξέρω πως προσπαθείς να της κάνεις πλάκα, αλλά η γυναίκα είναι τρελλή. Μην μπέκεις μαζί της...’

Δεν πτοήθηκα. ‘Άλλωστε το γεγονός πως είναι τρελλή αυτή, δεν αναιρεί το γεγονός πως είμαι κι εγώ άλλο τόσο’ σκέφτηκα και βάλθηκα να μαζεύω την ‘μπουγάδα’ μου διπλώνοντας τακτικά τα άπλυτα ρούχα. Σε λίγο χτυπούσα το κουδούνι της έχοντας στα χέρια μου μια στοίβα καλοδιπλωμένα βρώμικα εσώρουχα. Μου άνοιξε και με κοίταξε με μίσος. ‘Τι θες;’ μου είπε. ‘Να, επειδή εσύ έχεις πλυντήριο σκέφτηκα μια και δεν καταφέρνω να τα πλύνω καλά στο χέρι, μήπως μπορώ να χρησιμοποιήσω το πλυντήριο σου, αγάπη μου;’. Δεν ξέρω τι την ενόχλησε περισσότερο. Η παράφρονη επιθυμία μου ή το ‘αγάπη μου’ στο τέλος. Πάντως σίγουρα θα με σκότωνε αν μπορούσε. Η σκηνή ήταν πράγματι απείρου κάλλους. Άρχισε να με σπρώχνει ενώ μου φώναζε πως είμαι στα σίγουρα βλαμένος κι εγώ της απαντούσα με τα πιο εντυπωσιακά γλυκόλογα που μου κατέβαιναν εκείνη την ώρα. Η στιγμή κορυφώθηκε όταν σε μια κίνηση δήθεν πληγωμένου εγωϊσμού της πέταξα μια από τις βρώμικες κάλτσες μου στη μούρη. Αυτό την έβγαλε εκτός εαυτού. Αν εξαιρέσει κανείς την αηδία που ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο της, θύμωσε τόσο που αν είχε τατουάζ θα ξέβαφαν από τα νεύρα της. Σε δευτερόλεπτα μου επιτέθηκε σκορπώντας τη ‘μπουγάδα’ μου στο πάτωμα. Άρχισε να πατάει τα σώβρακα μου και να μου τα πετάει παίρνοντας τα από κάτω, κάθε στιγμή που της δινόταν η ευκαιρία. Ομολογώ πως είχα μείνει άναυδος με τόση οργή. ‘Χρειάζεσαι επειγόντως διακοπές μωρό μου’ της είπα ΄και της χαμογέλασα πονηρά. Για λίγο κοντοστάθηκε οπότε κι εγώ άρπαξα την ευκαιρία να συνεχίσω λέγοντας: ‘ορίστε! Μου τα λέρωσες!’. ‘Είσαι βλαμένος ρε! Βλα-μέ-νος!’ μου φώναξε κλείνοντας μου την πόρτα. Μαζί με την δική της πόρτα έκλεισαν η μια μετά την άλλη και οι υπόλοιπες πόρτες του ορόφου μαζί με ηχηρούς ψιθύρους του τύπου ‘το καημένο το παλληκάρι...’ ή ‘είναι σαλεμένη, πάντα το λεγα’ κλπ. Είχα κερδίσει την συμπάθεια του ορόφου, αν όχι ολόκληρης της πολυκατοικίας λοιπόν. Αυτό από μόνο του ήταν μια νίκη. Χωρίς πλάκα τώρα έπρεπε επειγόντως να πλύνω τα εσώρουχα μου, ειδικά μετά την πανωλεθρία που είχαν υποστεί. Ευτυχώς θα πήγαινα στη μάνα μου την επομένη. Ευκαιρία για μπουγάδα. Κι ας γκρίνιαζε... Παράχωσα το άπλυτο μου βιός σε μια μαύρη σακκούλα σκουπιδιών και βάλθηκα να καθαρίζω με επιμέλεια το σπίτι. Έκανα ομολογουμένως απίστευτο θόρυβο μ αυτή μου τη λύσσα για καθαριότητα, αλλά τώρα είχα κάθε λόγο και κάθε διάθεση πολύ περισσότερο. Σύντομα βγήκε στο μπαλκόνι και μου είπε με ύφος που μετέφερε απολύτως την κατάσταση στην οποία την είχα φέρει : ‘είναι Σάββατο απόγευμα. Τώρα αποφάσισες να κάνεις γενική καθαριότητα;’. Αδιαφόρησα πλήρως και συνέχισα να καταβρέχω τον τοίχο με το λάστιχο. ‘Σου μιλάω!’ ούρλιαξε. Τι πιο φυσιολογικό; Γύρισα και την κοίταξα μόνο κρατώντας το λάστιχο στην ίδια ακριβώς θέση που το είχα προκειμένου να καθαρίσω τον τοίχο. Ήταν πράγματι διασκεδαστικό το ότι κατάβρεξα τόσο αυτή όσο και τον κοπρίτη της, τον οποίο από την τρομάρα της τον άφησε να πέσει κάτω αφήνοντας μια ηλίθια στριγγλιά. Δεν μπαίνω καν στον κόπο να ανασύρω το υβρεολόγιο με το οποίο με στόλισε.

‘Μήπως να κάνω μια παύση;’ σκέφτηκα ένοχα, σαν πιτσιρίκος που μόλις αντιλήφθηκε τη σοβαρότητα της σκανταλιάς του. Έκανα στα γρήγορα ένα ντους, άλλαξα και βγήκα έξω. Περπατούσα χωρίς κάποιον προορισμό στους νυχτερινούς δρόμους. Σάββατο βράδυ, μεσοκαλόκαιρο η Αλεξάνδρας άδεια. ‘Όπως κάθε καλοκαίρι...’ σκέφτηκα. Κατέβηκα βαδίζοντας ως την Πατησίων χαζεύοντας έναν ορίζοντα που καθημερινά αγνοούμε λόγω της κίνησης που συνήθως επικρατεί. Στην πλατεία Αιγύπτου ένιωσα αυτή την τεράστια επιθυμία να δω θάλασσα. Αισθάνθηκα τυχερός που είχα αυτή την ιδέα δίπλα από τη Βικτώρια. Συνήθως θέλω πράγματα που δεν γίνονται. Πήρα το τρένο χωρίς να χτυπήσω εισιτήριο. Είχα καιρό να το κάνω αυτό. Παρά το ‘λάθος’ της κίνησης χαμογέλασα στην εφηβεία μου που πέρασε γρήγορα μπρος απ τα μάτια μου. Κατέβηκα στο σταθμό του Πειραιά και μπήκα στο λιμάνι. Στο σελφ-σερβις κόσμος περίμενε ένα ακόμη βραδυνό πλοίο. Ανάμεσα στα δεκάδες αλαλιασμένα από τη ζέστη βλέματα, αναγνώρισα ένα που ήξερα καλά. Δεν μπόρεσα να το αποφύγω. Με είχε δει. Δεν μπορούσα πλέον να μην της μιλήσω. Πλησίασα χαμογελαστός. Ιδρωμένη αλλά πανέμορφη με ένα άσπρο πουκάμισο. Ένα δικό μου άσπρο πουκάμισο. Απ αυτά που αγαπούσα και συνήθιζε να μου κλέβει ‘γιατί έχω πολλά’... Στα χέρια όπως πάντα ένα βιβλίο. Ο καλύτερος της σύντροφος. ‘Τι διαβάζεις αυτό τον καιρό Η.;’ τη ρώτησα. Με κοίταξε στα μάτια και χαμογέλασε δείχνοντας μου το εξώφυλλο του βιβλίου. Της έκλεισα το μάτι κι έφυγα. Καθώς απομακρυνόμουν ένιωσα τα μάτια της στην πλάτη μου. ‘Δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς δεν θα στεναχωρηθεί για πολλή ώρα...’ μουρμούρισα και συνέχισα το δρόμο μου. Το ένα μέρος στο οποίο είχα την ελπίδα να ξεχαστώ φάνηκε να με περιγελά. Βγαίνοντας από το λιμάνι κοντοστάθηκα για λίγο προσπαθώντας ν αποφασίσω προς τα που να κατευθυνθώ. Δεν ήθελα να επιστρέψω σπίτι. Όσο κι αν δεν το παραδεχόμουν ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό, είχα ταραχτεί. Η Η. επέστρεψε στιγμιαία κι απρόσμενα και κατάφερε να με ρίξει από το σύννεφο μου. ‘Την επόμενη φορά θα φροντίσω να χω το discman μαζί μου’ σκέφτηκα και άρχισα να περπατώ παράλληλα με τη θάλασσα. Δεν ξέρω γιατί αλλά εκείνη τη στιγμή η καλύτερη ιδέα μου φάνηκε η εικόνα της Αθήνας. ΄Επρεπε έτσι κι αλλιώς να προλάβω το τρένο. Είχε πάει 11.30. Δεν άντεχα να επιστρέψω από τον Πειραιά με τα πόδια. Ανέβηκα ως το Γηροκομείο και κατηφόρισα στο σταθμό του Φαλήρου. Είχα βουλιάξει σε μια απίστευτη λύπη. Κάθισα ανάποδα προς τη φορά του τρένου και παρακολουθούσα τις εικόνες να με προσπερνάνε απειλητικά. Βλέποντας τους σταθμούς να εναλλάσονται γέμιζα σκέψεις, απομόνωνα στιγμές, έβλεπα τον εαυτό μου στις πλατφόρμες να περιμένω, προηγούμενες μέρες – προηγούμενες νύχτες. Θυμήθηκα τον ‘πληθυντικό αριθμό’ της Δημουλά και είπα δυνατά: ‘οι νύχτες από δω και πέρα’. Μοναστηράκι. Είπα να το παίξω τουρίστας. Ανέβηκα την Ερμού χαζεύοντας την κλειστή αγορά. Στο βάθος το Σύνταγμα με περίμενε αμετακίνητο μέσα στη καλοκαιρινή νύχτα. Διψούσα. Είχα καεί από τη ζέστη. Μπήκα στο μακντόναλντς και παράστησα τον πελάτη για ένα ποτήρι νερό. ‘Πού πάμε τώρα;’, αναρωτήθηκα. Βασιλίσσης Σοφίας. Ο παράδεισος μου. Άδεια. Περπατώ – περπατώ - περπατώ. Στην πλατεία Μαβίλη στέκομαι κάτω από το πατρικό μου. Φως στην κρεβατοκάμαρα. Η μάνα μου ήταν ακόμη ξύπνια. Για μια στιγμή πήγα να ανεβώ. Ήθελα μάλλον να νιώσω πως κάποιος θα χαρεί πραγματικά που θα με δει. ‘Μεγάλωσες πια’. Μάλωσα τον εαυτό μου και προσπέρασα. Είχα κουραστεί από το περπάτημα μες στη ζέστη. Δεν κατάλαβα πότε έφτασα σπίτι. Όταν γύρισα το κλειδί στην πόρτα του διαμερίσματος, η επίθεση της γειτόνισσας με βρήκε απροετοίμαστο. Την άφησα να φωνάζει στο διάδρομο. Δεν την άκουγα. Χρειαζόμουν ύπνο.

Και κοιμήθηκα.

Καλή βδομάδα.03

2005-09-26T15:50:00.000+03:00

Βγαίνω στην Ιπποκράτους όπως πάντα. Η ακοή μου engagée από τους Pulp και το βλέμμα μου προστατευμένο από μαύρα γυαλιά. Προσπερνάω ήχους από κομπρεσέρ και κουρασμένα βλέμματα, ανεβαίνω σκάλες, χάνομαι σε διαδρόμους και στέκομαι σε ατελείωτες ουρές για να είναι όλοι ευχαριστημένοι από μένα. Ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ, οι κάρτες μου, o ιδιοκτήτης μου, οι γονείς μου. Στα ενδιάμεσα ανάβω τσιγάρα που δεν προλαβαίνουν να καούν ολόκληρα-πριν προλάβω να πάρω τρεις ρουφηξιές πρέπει να ξανανέβω σκάλες, να ξαναχαθώ σε διαδρόμους, να ξανασταθώ σε ατελείωτες ουρές και να είναι όλοι ευχαριστημένοι από μένα. Δεν είναι πως με θέλγει η αποδοχή. Απλώς ξέρω πως μόνο αυτή ίσως να μου εξασφαλίσει την ηρεμία. Μόνο αυτήν προσδοκώ. Είναι θέμα χαρακτήρα.

Δεν είναι πρωτότυπο...

2005-09-23T19:16:00.000+03:00

... το ξέρω. Αλλά βαριέμαι!

Καλή βδομάδα.02

2005-09-19T15:19:00.000+03:00

Υπάρχουν και καλά νέα. Μετά από πλήθος προβών αποχαιρετισμού ένα πρωϊνό τηλεφώνημα πήρε -πρόσκαιρα τουλάχιστον- τους φόβους μου μακριά. Οι εξετάσεις της είναι καλές. Mπροστά από το μόνιτορ μονολογώ: et dès que je l' aperçois, alors je sens en moi mon cœur qui bat...

Υ.Γ. Σ' ευχαριστώ για την 'άμεση εξυπηρέτηση'.

Ma vie en rose

2005-09-18T13:04:00.000+03:00

Στο μπαρ του μυαλού μου κανείς δεν είναι γελαστός και χαρούμενος επειδή έτσι "πουλάει". Εδώ κανείς δε νοιάζεται αν είναι αγαπητός ούτε κρατάει την πίκρα στην άκρη της γλώσσας δείχνοντας τα δόντια του με μια γκριμάτσα που τη βαφτίζει χαμόγελο για να μην παρεξηγηθεί. Κι ας τον πουν μίζερο.

Στο μπαρ του μυαλού μου σημασία έχει τι λες και όχι πώς-πώς θα πεις γεια ώστε να γίνεις συμπαθής, πώς θα πεις ψέματα για να θεωρηθείς σημαντικός, πώς θα μείνεις ξύπνιος επειδή δεν τολμάς να παραδεχτείς ότι μόνο ο ύπνος σε ηρεμεί.
Αν σε ηρεμεί πήγαινε για ύπνο. Δεν έχεις θέση εδώ.

Πόσα τσιγάρα κάπνισες σήμερα;
Πόσες φορές κοίταξες το ρολόι σου;
Είδες ανθρώπους και χάρηκες;
Για ποιους λόγους χαμογέλασες;
Χαμογέλασες;

Άκουσε. Εδώ δεν είναι απαραίτητο να μιλάς όταν είσαι μόνος. Δεν θα το πάρει στραβά κανείς. Εκτός αν φοβάσαι. Οπότε μίλα για να μη φοβάσαι. Τα ψίχουλα που πετάς για να βρεις το δρόμο σου δεν είναι λύση. Είναι μόνο αναφορά σε κάτι φανταστικό. Σε ένα παραμύθι με αίσιο τέλος που δεν σου ανήκει.
Μίλα. Δεν ακούει κανείς στο μπαρ του μυαλού μου.

paidakiapoudenallaksan jpg

2005-09-16T16:35:00.000+03:00

Κοιτάζεις καταμάτα το φακό. Ποιος είναι πίσω του άραγε; Από την έκφραση σου υποθέτει κανείς πολλά. Μεγάλωσες. Τα χαρακτηριστικά σου όμως δεν άλλαξαν. Χαμήλωσε τώρα το βλέμμα μπρος στον καθρέφτη. Μάζεψε τα μαλλιά σου, γείρε το κεφάλι σου δεξιά και χαμογέλα πονηρά. Έτσι θα επιστρέψεις.

Στο υπόσχομαι.

Στη Γ.

Παράξενη Παρασκευή ξημέρωσε

2005-09-16T11:31:00.000+03:00

χωρίς κείμενο

City boy.02

2005-09-14T15:23:00.000+03:00

Σε λίγες ώρες στο Άμστερνταμ. Μετακομίζω. Επιτέλους αυτό που θέλησα πριν καλά-καλά γνωρίσω αυτή την πόλη γίνεται πραγματικότητα. Δίπλα στο Σαρφάτιπαρκ το σπίτι με περιμένει. Με τα πλακάκια από φαγιάνς του Ντέλφτ στον προθάλαμο, με φρέσκα ηλιοτρόπια στο βάζο. Οδός Tweede Jan van der Heijden straat 77. Ισόγειο.

Πολλές φορές σε κρυφοκοιτάζω τα βράδια όταν δουλεύεις καθισμένη στο κόκκινο σκαμπό σου δίπλα στο μακρόστενο παράθυρο. Μάλλον το καταλαβαίνει κι η Κ. πως κλέβω την εικόνα σου και γαβγίζει συνέχεια. Δεν φεύγει από κοντά μου το πουτανάκι! Τα άλλα σκυλιά τρέχουν στο πάρκο κι αυτή, δίπλα μου, γαυγίζει συνεχώς, βλέποντας με να στέκομαι ακίνητος και να σε παρατηρώ. Πρώτη φορά μου είδα τόσο ζηλιάρα γυναίκα.

Είμαι ενθουσιασμένος που με δέχτηκαν στο Ρίτφελντ. Αυτό κι αν ήταν δώρο. Ζωγραφική στο Ρίτφελντ. Οι φίλοι μου από τη σχολή δεν το πιστεύουν. Χώρια η φάση με το Κρουλ. Δουλειά στο αγαπημένο μου καφέ, στην επόμενη γωνία απ’ το σπίτι μου. Είμαι καλά. Στα σίγουρα, ποτέ καλύτερα.

Αυτή τη φορά δε νομίζω πως θα κρυώσω. Εχω πάρει τα κατάλληλα ρούχα. Ολα δηλαδή. Τώρα και να πηγαίνουμε βόλτες στο κέντρο το βράδυ θα χω μαζί μου το σωστό πουλόβερ για να μην με πιάνει η βραδινή υγρασία. Και για το ποδήλατο έχω μαζί μου σούπερ γυαλιά ηλίου που θα ‘ναι ό,τι πρέπει. Μου πήρες άραγε καινούργιο λουκέτο;

Μόνο ο χειμώνας με φοβίζει λιγάκι. Οταν σκάνε οι τουρίστες λίγο πριν τα Χριστούγεννα και είμαι υποχρεωμένος να χαρώ μαζί τους που βρίσκονται σ αυτή την «παραμυθένια» πόλη. Και τότε βέβαια έχει πλάκα, αρκεί να δεις στα πρόσωπα τους τον εαυτό σου στην αρχή. Αυτό πραγματικά το διασκεδάζω. Ειδικά στα coffeeshops. Είναι απίστευτα αστείο να παρατηρείς κάποιον που μπαίνει για πρώτη φορά. Μπορείς να το διακρίνεις αυτό όταν συμβαίνει γιατί ξέρεις πώς είναι. Όλοι το ‘χουν περάσει. Βέβαια, από περίπτωση σε περίπτωση είναι διαφορετικά, δεν παύει ωστόσο να έχει τον κοινό τόπο της αμηχανίας στην οποία όλοι έχουν βρεθεί. Το συζητούσαμε και με τον Χ. Μου έλεγε πόσο αστείοι είναι όλοι όταν πλησίαζουν στον πάγκο. Μ αρέσει το Άμστερνταμ.

Μόνο τα τούβλα μου τη σπάνε. Τα τούβλα σ αυτή την πόλη έχουν την τιμητική τους. Μεταφορικά και κυριολεκτικά. Nομίζω πως δεν υπάρχει πιο υπερεκτιμημένο σε χρήση υλικό από το τούβλο. Αν κοιτάξει κανείς αυτή την πόλη γρήγορα, καταλαβαίνει πως ολόκληρη είναι σαν ζωντανό χρονολόγιο του αντικειμένου. Οπου και να κοιτάξεις, τούβλα. Με όλες τις δυνατές χρήσεις. Σε όλους τους αρχιτεκτονικούς ρυθμούς που συναντά κανείς στις διαφορετικές περιοχές. Μια στιλιστική υπερανάλυση που με νευριάζει και με μπερδεύει. Ολα μου φαίνονται ίδια. Οπως το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας μας. Είναι ακριβώς ίδιο με το παράθυρο του απέναντι κτιρίου. Ακριβώς στο ίδιο ύψος, με τα ίδια χρώματα. Κοιτάς απέναντι κι έτσι όπως είναι τραβηγμένες οι κουρτίνες του γείτονα, τρομάζεις στιγμιαία νομίζοντας πως εσύ είσαι αυτός και το αντίστροφο.

Δε θέλω να φανώ υπερβολικός αλλά η πολυπλοκότητα της εικόνας στη δική μου πόλη μου φαίνεται πιο υγιής. Άναρχη ίσως, αλλά υγιής. Τουλάχιστον εδώ ξέρω πως μένω σ’ αυτήν την πολυκατοικία που βρίσκεται δίπλα σε μιαν άλλη που είναι έτσι κι έτσι κι όχι σε μια που είναι όπως η διπλανή της.

Αν όμως μετακομίζαμε στο Γιορνταάν; Σε ένα σπίτι μπροστά σε κανάλι; Είναι δύσκολο-το ξέρω, όμως εκεί τουλάχιστον την άνοιξη είναι πιο όμορφα. Έχει πιο ωραία μαγαζάκια. Ακόμη κι οι άνθρωποι φαίνονται πιο συμπαθητικοί. Τι λες, ε ;

Ξέρω τι θα μού λεγες τώρα: «Αν έχεις αυτό που θέλεις, παντού καλά είναι. Αρκεί να είσαι χαλαρός. Αρκεί να είσαι σε θέση να το καταλάβεις. Να το καταλάβεις βλάκα. Είσαι καλά βλάκα μου. Κατάλαβε το. Κα-λά. Σκέψου μόνο πως ήσουν πέρσι τέτοιο καιρό-πάρε μια τζούρα». Οκέϊ. Είμαι καλά.

Αλλά σ αυτή την πόλη νιώθω συνεχώς πως θέλω να φεύγω. Θέλω να μετακινούμαι από το ένα σημείο της στο άλλο. Με μικρές, σύντομες στάσεις ενδιάμεσα. Με το ποδήλατο ή το τραμ. Θέλω ν’ αλλάζω σημεία. Θέλω να βρω μια διαφορετική εικόνα. Ακόμα προσπαθώ.

Σε λίγες ώρες θα ‘μαι εκεί. Θα με περιμένεις στο Σεντραάλ γιατί «που να κατεβαίνεις στο Σχίπχολ πρωϊνιάτικα;». Σωστά. Εγώ αλλάζω τη ζωή μου για σένα αλλά εσύ είσαι πολύ Ολλανδέζα για να τραβηχτείς ως το αεροδρόμιο. Ποιος ο λόγος άλλωστε; Τον ξέρω τον δρόμο. Τον έχω κάνει τόσες φορές. Ενάμιση χρόνο τώρα, έχω πάει κι έχω έρθει έξι φορές. Εσύ ποτέ. Εσύ προτιμάς να σχεδιάζεις δίπλα στο παράθυρο, να χαζεύεις νωχελικά τους περαστικούς σουριναμέζους, να κάνεις βόλτα στο βόρειο κομμάτι της πόλης. Όχι μαζί μου. Με την Κ.

Λογικό. Αυτή προυπήρχε. Πρώτη η Κ. στη ζωή σου λοιπόν. Εγώ δεύτερος ασφαλώς. Τόσο δεύτερος που έμαθα πως «ξεφορτώθηκες» το παιδί αφού έκανες την εκτρωσούλα σου. Μυστικά. Αδιάφορα. Ολλανδικά.

Σε λίγες ώρες θα ‘μαι εκεί. Στο Άμστερνταμ. Εκεί όπου ο ήλιος είναι τόσο ασθενικός και η υγρασία τέτοια, που όλα φαίνονται πράσινα. Ακόμη κι οι άνθρωποι. Ακόμη κι εγώ. Και δεν το θέλω. Δεν μ’ αρέσει.

Σε λίγες ώρες θα είσαι στο Σεντράαλ. Εγώ όμως όχι. Χέστηκα για το Ρίτφελντ και για το Κρουλ. Χέστηκα για την εικόνα σου στο παράθυρο. Σε λίγες ώρες θα είμαι στο Αγκίστρι και θα κάνω μπάνιο γυμνός-το κινητό μου θα ‘ναι κλειστό. Σε λίγες μέρες θα λάβεις αυτό το γράμμα.

Θα μου λείψεις, αλλά αυτό δε φτάνει. Τα λέμε.

Δ.

Καλή βδομάδα.01

2005-09-12T14:36:00.000+03:00

Είδα στον ύπνο μου πως βρισκόμουν στο Παρίσι στις αρχές της δεκαετίας του 50 και περπατούσα στην Βoulevard Murât στο 16ο. Εκεί τη συνάντησα μαζί με την μικρότερη αδελφή της. Γυρνούσαν από το σχολείο. Τη ρώτησα πώς τη λένε. Françoise, μου απάντησε.

Αγαπάς την Ελλάδα; Απόδειξη!

2005-09-09T13:42:00.000+03:00

City boy.01

2005-09-06T13:00:00.000+03:00

Μήπως είναι πιο απλό να βρεις τον πιο ανώδυνο τρόπο για να μην ζήσεις και δεις αυτό το σώμα να λιώνει; Θυμάσαι τη μάνα σου πέρσι το καλοκαίρι στις Σπέτσες. Καθόσαστε στη Ντάπια και πίνατε καφέ παρέα. ‘Είσαι ανασφαλής Γ. και ωθείς τον εαυτό σου σε καταχρήσεις’. Και μετά γέλια, ένα πείραγμα και μια κίνηση για να την καθησυχάσεις. Και σκέψεις. Σκέψεις ένα σωρό για την αλήθεια που είχαν τα λόγια της.

Η μάνα σου μπορούσε πάντα να βλέπει μέσα στο κεφάλι σου. Αυτή ήταν η ικανότητα της. Και το πρόβλημα της δίχως άλλο. Ηξερε, ένιωθε από πριν όσα θα συμβούν-ίσως όχι με την ακριβή τους μορφή- αλλά σίγουρα ήταν σε θέση, ξέροντας σε, να καταλαβαίνει πού οδηγείσαι. Δεν θέλεις να της το πεις. Ασφαλώς θα το μάθει όμως. Είναι κακό να χεις πατέρα γιατρό και μάλιστα μικροβιολόγο. Ασχολείται με όλους ακόμη κι όταν δεν το θέλουν-πόσο μάλλον με τον ίδιο του το γιο. Είναι θέμα χρόνου. Αν δεν το ξέρει ήδη θα το μάθει στα επόμενα λεπτά. Κλείσε το κινητό σου. Έτσι τουλάχιστον δεν θα την βλέπεις να πασχίζει να σε βρει. Θα της πεις πως τέλειωσε η μπαταρία. Δεν είναι όμως άλλη μια σκανταλιά αυτό. Δεν είναι κακοί βαθμοί στον έλεγχο του τριμήνου. Δεν είσαι πια 15 χρονών…

Είσαι άρρωστος λοιπόν. Αυτό είναι που στ’ αλήθεια συμβαίνει. Αυτό πρέπει να πάρεις απόφαση. Οχι, ο πατέρας σου. Εσύ. Εσύ πρέπει να το πάρεις απόφαση. Τελειώνουν όλα. Και τώρα; Τι κάνεις; Έχεις χρέη. Πρέπει να πάρεις πτυχίο. Πρέπει να ταξιδέψεις. Πρέπει να κάνεις κάτι καλό για να σε θυμούνται γι αυτό. Τι όμως; Αν φύγεις και πας αποστολή με τους γιατρούς χωρίς σύνορα; Εκεί παίζει ένα καλό ενδεχόμενο να πεθάνεις ενώ κάνεις κάτι καλό για τους άλλους. Δεν γίνεται όμως. Ούτε αυτό γίνεται. Δεν έχεις πτυχίο-άσε που στ’ αλήθεια δεν είναι αυτό που θέλεις να κάνεις. Δεν ξεκωλώθηκες να μπεις στην ιατρική για να δίνεις πενικιλίνη στα εξάχρονα της Ρουάντα. Δε νιώθεις ωραία που το παραδέχεσαι αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Ακυρο το σχέδιο. Άλλο! Πρέπει να σκεφτείς κάτι άλλο. Πρέπει να βρεις έναν τρόπο να πεθάνεις ευχάριστα και ηρωϊκά. Τι λες; Τι μαλακίες αραδιάζεις; ‘Ευχάριστα και ηρωϊκά’… Απορώ πώς το σκέφτηκες.

Συνεχίζεις τον εσωτερικό σου μονόλογο μέχρι το σπίτι. Ευτυχώς μόλις μετακόμισες στο δώμα και δεν πρόλαβες να βάλεις σταθερό τηλέφωνο. Για λίγο θα είσαι ήσυχος. Βγαίνεις στην ταράτσα και κοιτάζεις το θολό ορίζοντα. Ακολουθώντας την παρόρμηση σου παίρνεις το λάστιχο και αρχίζεις να βρέχεσαι-να βρέχεις τα πάντα ολόγυρα. Για κάποιο ηλίθιο λόγο νιώθεις πως έτσι θα καταφέρεις να καθαρίσεις τα πάντα γύρω σου-πάνω σου. Μούσκεμα όπως έγινες με το νερό να πέφτει στο κεφάλι σου, πιστεύεις πως δεν καταλαβαίνεις ότι κλαις ασταμάτητα. Όταν το συνειδητοποιείς κλείνεις τη βρύση και σωριάζεσαι στη σεζ-λόνγκ καταμεσήμερο με τον ήλιο να σου καιει το κρανίο. ‘Θα μείνω εδώ μέχρι να λιώσω από τη ζέστη’ σκέφτεσαι κλαίγοντας γοερά και η μάταιη σου ιδέα εξατμίζεται στο μεσημεριάτικο αέρα.

Και τότε βάζεις τα γέλια. Γελάς τόσο δυνατά που νομίζεις πως είσαι κάποιος άλλος, κάποιος που δεν είναι μόνος και μισότρελος, που δε νιώθει πως η ζωή του ίσως τελειώνει σύντομα. Το παγιωμένο συναίσθημα ενός επικείμενου τέλους όμως, είναι πιο δυνατό απ’ οποιαδήποτε σκέψη-απ’ οποιοδήποτε φλύαρο παραθυράκι που ανοίγει και κλείνει στιγμιαία στο σκοτεινό σου μυαλό. Μήπως τρελαίνεσαι; Δεν ξέρεις. Δεν μπορείς να καταλάβεις αν είναι τρέλα αυτό που σε πήρε απ’ το χέρι και σε έφερε ως εδώ. Από μέσα το κινητό σου χτυπάει συνεχώς. Δεν τολμάς να πλησιάσεις καν τη συσκευή. Μόνο την κοιτάζεις να κουδουνίζει μ’ αυτόν τον εκνευριστικό ήχο που επίτηδες διάλεξες για να μπορεί να σε ξυπνάει όταν σου τηλεφωνούν απ’ το σταθμό τα πρωϊνά για να πας για εκπομπή. Έξι με οχτώ.

Έξι με οχτώ αύριο θα είναι κάποιος άλλος πίσω απ το μικρόφωνο-η μέρα θα ‘ναι διαφορετική. Μετά το σήμα, η μουσική που πάντα σε πιέζουν να είναι χαρωπή γιατί ‘Πρωΐ είναι! Σε ποιον απευθύνεσαι ρε Γ. και παίζεις έτσι πρωϊνιάτικο;’ μάλλον δεν θα τα καταφέρει να ξεφύγει απ΄τις διαθέσεις σου αυτή τη φορά. Πλησιάζεις την κουπαστή της ταράτσας. Στο βάθος η πόλη σε άσπρο-μαύρο. Μέρα-μεσημέρι κι όμως για σένα στην εικόνα δεν υπάρχουν χρώματα. Όχι. Θα πονέσεις πέφτοντας. Θα καταλάβεις τι συμβαίνει. Δεν μπορείς να το κάνεις. Θυμάσαι τα λόγια του Α. λίγες μέρες πριν. Ήρθε να σε επισκεφθεί, να δει και το δώμα. ‘Λιώματα στα δώματα θα μαστε’ είπε και γελάσατε σαν πιτσιρίκια που καπνίζουν παράνομα το πρώτο τους τσιγάρο.

Κι έχεις μια τρελή ιδέα. Να κοιμηθείς κι έπειτα να σηκωθείς, να ντυθείς και να βγεις για γκόμενες. Χωρίς να σε νοιάζει αν θα μοιράσεις θάνατο για πλάκα. Οταν βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη, έτοιμο και διαθέσιμο τον σιχαίνεσαι. Φεύγεις από το σπίτι σαν κυνηγημένος. Στην είσοδο κάνεις για δευτερόλεπτα γύρους γύρω απ τον εαυτό σου μην ξέροντας προς τα πού να πας.

Τρέχεις τώρα. Ντυμένος, φτιαγμένος, τρέχεις σπρώχνοντας τους περαστικούς, λες και η ταχύτητα που αναπτύσσεις θα σε βοηθήσει να ξεφύγεις από τους ρυθμούς της σκέψης σου. Τρομαγμένο κορνάρισμα. Απότομο φρενάρισμα. Σωριασμένος στη μέση του δρόμου πιστεύεις πως έχεις πεθάνει. Εκεί, στη μεγάλη οδό, δέκα παρά κάτι το βράδυ, είσαι νεκρός και άγνωστος. Μεταξύ αγνώστων. Περικυκλωμένος από φοβισμένους περαστικούς που έχουν σοκαριστεί από το θέαμα που παρουσιάζεις.

Δεν είσαι νεκρός. Τριγύρω μερικά βλέμματα καρφωμένα πάνω σου, μάτια απορημένα, πρόσωπα έτοιμα να γελάσουν από τη θεαματική σου βουτιά κι εσύ, αξιολύπητος και βρώμικος από τον ιδρώτα και το απρόσμενο σου πέσιμο. Σηκώνεσαι προσπαθώντας να συνεφέρεις όπως-όπως τα ταραγμένα σου νεύρα.

Σταματάς σ’ ένα ψιλικατζίδικο για ν αγοράσεις ένα μπουκάλι νερό και καπνό. Η γρηά, τόσο γρηά όσο η πόλη σου, σε ρωτά αν θέλεις τίποτα άλλο πριν την πληρώσεις. Σκέφτεσαι να πεις για πρώτη φορά δυνατά την απάντηση που πολλές φορές θέλησες να δώσεις σ’ αυτήν την ερώτηση. Να της πεις πως αν ήθελες κάτι άλλο θα της το ζητούσες εξ αρχής και πως δεν χρειάζεται αυτό το φτηνό κόλπο για να πουλήσει καμιά τσίχλα παραπάνω. Δε μιλάς. Παρατηρείς μόνο τη φάτσα της που αλλάζει στη διάρκεια της παύσης σου, την πληρώνεις και φεύγεις χωρίς να πεις λέξη. Εξω απ’ το μαγαζί, βρέχεις λίγο το πρόσωπο σου και στρίβεις ένα τσιγάρο. Δεν έχεις φωτιά. Ξαναμπαίνεις κι αγοράζεις έναν αναπτήρα. Δεν τολμάει να σε ξαναρωτήσει αν θέλεις τίποτα άλλο.

Πώς βρέθηκες στο στούντιο; Δεν κατάλαβες. Μπαίνεις μέσα ξέροντας πως θα δεις μια φιλική φάτσα. Η Μ. φαίνεται έτοιμη να σου πει γι άλλη μια φορά τι τρέχει στην μπερδεμένη της ζωή. Ισως να την προϊδέασε η έκφραση που έχεις όμως και περιμένει να αρχίσεις να μιλάς πρώτος εσύ. Στα κενά της μουσικής, ανάμεσα στις πρόζες της στον αέρα, η Μ. θα μάθει τι σου συμβαίνει. Δεν θα προσπαθήσει να σε παρηγορήσει. Δεν θα προτείνει καμιά λύση στο πρόβλημα σου. Ούτε θα την πιάνει κρίση πανικού. Θα είναι μόνο παρούσα, σιωπηλή και ήρεμη-μια καλή ακροάτρια.

Τα μεσάνυχτα, όταν τελειώσει την εκπομπή θα πάτε για ένα ποτό. Δεν θα μιλάτε πολύ, θα τα έχει καταφέρει όμως να σε κάνει να ηρεμήσεις κάπως. Ισως το γεγονός πως θα έχεις πει δυνατά τις ανάκατες σκέψεις σου να βάλει το μυαλό σου σε μια σειρά. Θα σε γυρίσει σπίτι με το αυτοκίνητο και θα σε φιλήσει ευχόμενη καλόν ύπνο και καλή εκπομπή αύριο.

Μπαίνεις στο δώμα από την πόρτα της ταράτσας. Η ζέστη δεν είναι τόσο έντονη πια. Ανοίγεις το ραδιόφωνο και ακούς το playlist που ετοίμασες δύο μέρες πριν. Πιάνεις τον εαυτό σου να χαμογελάει με τα περάσματα που επινόησες για τα τελείως ασύμβατα μεταξύ τους κομμάτια. Έτσι αποκοιμιέσαι. ‘Λιώμα στο δώμα’ κοιτάς το βραδυνό ουρανό, παρέα με μουσικές που διάλεξες για να φτιάξεις μια προκατασκευασμένη νυχτερινή ατμόσφαιρα, κι αποκοιμιέσαι.

Το κουδούνισμα του τηλεφώνου, δεν καταφέρνει να σ’ εκνευρίσει όσο συνήθως. Η τηλεφωνήτρια ‘Γ. πέντε-ξύπνα να ‘ρθεις’ ακούγεται ξαφνιασμένη όταν της λες πως σε πέτυχε στην πόρτα. Για πρώτη φορά στο διάστημα που την ξέρεις παρατηρείς πως έχει όμορφο χαμόγελο, όταν σου ανοίγει με το remote για να μπεις στο σταθμό.

Καιρό είχες να ευχαριστηθείς έτσι την εκπομπή. Πάνω στην πρόζα της αποφώνησης το φωτάκι πάνω στην τηλεφωνική συσκευή του στούντιο αναβοσβήνει σαν τρελό. Είναι η μάνα σου.

Πήρε για να σου πει πως ο πατέρας σου είχε μπερδέψει τα δείγματα.

City girl.01

2005-09-06T12:58:00.000+03:00

Πώς ξεκινάει καλά μια μέρα; Ξυπνάς με το ζόρι στις 8.00 ενώ δεν κατάφερες να κοιμηθείς παρά στις 6.00. Με κοφτές κινήσεις ρίχνεις παγωμένο νερό στα μούτρα σου. Κοιτιέσαι στον καθρέφτη και παρατηρείς τις μικρές ρυτίδες πλάϊ απ' απ το στόμα σου. Στιγμιαία τις κάνεις πιο έντονες, μ ένα σφιγμένο χαμόγελο. Τις τσεκάρεις και αποφασίζεις εκ νέου πως σε μερικά χρόνια ίσως να χρειαστείς λίφτιγκ.

Πηγαίνεις στην κουζίνα και με προεπιλεγμένες κινήσεις, που έχουν καθοριστεί από χρόνια καταχρηστικών ξυπνημάτων, φτιάχνεις έναν καφέ. Εσπρέσο. (δεν ήταν πάντα αυτός αλλά με τον καιρό σιχάθηκες το στιγμιαίο). Πίνεις μια γουλιά και πατάς το play. Shout. Aretha Franklin. Kαι φωνάζεις. Μαζί της. Είναι 8.15 και μέσα στο τριάρι σου ουρλιάζεις παράφωνα: Kick my heels up and kick my hands up and throw my head back and c'mon now: say you will, say you will... Eυτυχώς που η γρηά γειτόνισσα που τόσο συμπαθείς είναι κουφή-γι αυτό την συμπαθείς. Καλημέρα Ε.

Άλλη μια μέρα, το ανύπαντρο μεγαλοστέλεχος της σούπερ διαφημιστικής εταιρείας θα καλύψει προσεκτικά τους κύκλους κάτω απ τα μάτια με καλής ποιότητας κονσίλερ, αφού βεβαίως κάνει όλα όσα κάνουν οι άνθρωποι λίγο αφού ξυπνήσουν, είτε είναι άντρες, είτε γυναίκες. Θα χέσει για παράδειγμα. Τόσο για σένα, όσο και για τον Πολωνό ελαιοχρωματιστή του ισογείου, το χέσιμο είναι χέσιμο-ευτυχώς. Είσαι ακόμη άνθρωπος. Θα κατεβάσεις τελετουργικά το βρακί σου, θα καθίσεις πάνω στο κρύο κάθισμα και θα νιώσεις αυτό που θα νιώσει κι ο γείτονας, ελπίζοντας μόνο να μην φοράτε το ίδιο βρακί και με τη σιγουριά πως η δική σου λειτουργία για κάποιο λόγο μυρίζει αλλιώς. Ναι. Διακριτικό άρωμα πετούνιας. Μα δεν μυρίζει η πετούνια ηλίθια! Here I come: Shout!

Η Aretha είναι ασφαλώς στο repeat mode. Τραβάει για χάρη σου πρωινιάτικα, το λούκι της ζωής της η γυναίκα. Δεν πειράζει. Σε λίγο θα οδηγείς νευρικά και θα έχετε ξεχαστεί. Τουλάχιστον για σήμερα. Οι αυτοματοποιημένες κινήσεις συνεχίζονται. Μπαίνεις στη μπανιέρα με ένα αγκομαχητό που μόνο η ίδια είσαι σε θέση να ακούσεις. Ανοίγεις το μπλε ρομπινέ. Η μαμά σου λέει πως το κρύο νερό σφίγγει το δέρμα. Και εσύ θα το σφίξεις το ρημάδι. Θέλει δεν θέλει. Δικαιολογημένα πια φωνάζεις. Έχεις παγώσει. Σύντομα όμως συνηθίζεις κι αρχίζεις να απολαμβάνεις το ράπισμα του νερού. Όπως στο σεξ έτσι και σ αυτή την περίπτωση, πόνος και ηδονή έχουν όρια δυσδιάκριτα. Νιώθεις σχεδόν ευεργετημένη. Καλημέρα Ε. Τι ωραίο όνομα που έχεις κοριτσάκι...

Αντικρίζεις το γυμνό σου είδωλο στον καθρέφτη απέναντι. Ζυγίζεις το στήθος σου στις παλάμες των χεριών σου. Είναι πρησμένο. Ρε μπας και...; Μπα... Ποτέ ο κρίνος-μόνο σε μια περίπτωση, αλλά δεν σε λένε καν Μαρία...

Και τώρα δοντάκια. Λίγη οδοντόκρεμα και ένα πάτημα του κουμπιού κάνουν τη μικρή κεφαλή της ηλεκτρικής σου οδοντόβουρτσας να περιστρέφεται δαιμονισμένα σαν το κεφάλι της ηρωίδας στον Εξορκιστή. Μα τι σκέφτεσαι πρωΐ-πρωΐ; Ένας μικρός αναστεναγμός και αφήνεις το λουτρό στην ησυχία του για λίγο. Μέχρι τη στιγμή που θα συντελεστεί το μικρό πρωινό έπος που ονομάζεται μακιγιάζ.

Υγρές πατημασιές νούμερο 38 στο δάπεδο, θυμίζουν πως αυτό το σπίτι το κατοικεί γυναίκα. Κόρη καλή οικογενείας, με τίτλους σπουδών. Με υψηλό μισθό. Με ασφάλεια ζωής. Με σπίτι. Με αυτοκίνητο. Με αυτόματη προγραμματιζόμενη καφετιέρα για καφέ φίλτρου, που δεν χρησιμοποιείται ποτέ. Με πονοκέφαλο τα πρωινά. Με επαγγελματικές συναντήσεις και σαλάτες niçoise τα μεσημέρια. Με γυμναστήριο και καφέ μαζί με φίλες τα απογεύματα. Με σπαγγέτι αλ πέστο, πανακότες, μαργαρίτες και πρόσκαιρους έρωτες τα βράδια. Χωρίς ησυχία. Χωρίς ύπνο.

Στο μεταξύ ο καφές στο φλιτζάνι έχει χλιαρύνει. Όπως πολλά στη ζωή, έτσι κι αυτός. Γρήγορα χάνει την αρχική του θέρμη. Θα τον πιεις έτσι. Χλιαρό. Όπως και όλα τα υπόλοιπα. Δεν υπάρχει λόγος αντίδρασης πια. Ορισμένα πράγματα καλύτερα να τα καταπίνει κανείς και να πηγαίνει παρακάτω. Μαζί με το πρωινό σου ντεπόν, την πρωινή σου βιταμίνη και το πρωινό αντισυλληπτικό σου χάπι, θα καταπιείς και τον πρωινό χλιαρό σου καφέ. Η θα φτιάξεις έναν άλλο. Καλή ιδέα, αλλά βαριέσαι.

Ανάβεις ένα τσιγάρο και πριν το καταλάβεις κι ένα ακόμη. Δύο τσιγάρα. Το ένα το καπνίζεις και το άλλο το βλέπεις να καίγεται, γελώντας γι άλλη μια φορά με την αφηρημάδα σου. 8.45. Κι είσαι ακόμη εδώ. Δεν πειράζει. Θα βρεις μια καλή δικαιολογία. Θα το στείλεις αργότερα το προσχέδιο για το φλάϊερ. Δεν θα πάθουν τίποτα αν περιμένουν μια ωρίτσα. Άλλωστε θα ζητήσουν σίγουρα κι άλλο-οπότε τι ανησυχείς; Βυθισμένη στον κατακόκκινο καναπέ σου και τις αγουροξυπνημένες σκέψεις σου χασμουριέσαι θεαματικά. Τρίβεις τα πονεμένα σου μάτια και προσπαθείς να βάλεις σε τάξη τα επιχειρήματα σου για να αντιμετωπίσεις αυτό το στρυφνό creative που θα σου κάνει πάλι το ζόρικο για να δεχτεί να του δώσεις μπριφ για νέο πελάτη. Έχει πολλή δουλειά-δεν προλαβαίνει. Γιατί; Προλαβαίνεις εσύ;

Αν άρχιζες να μιλάς μόνη σου τα πρωινά θα ήσουν τρελή; Τότε γιατί βάζεις τσίτα τη μουσική κάθε πρωί; Γιατί κάνεις θόρυβο ανοιγοκλείνοντας τα ντουλάπια της κουζίνας; Γιατί αφήνεις μικρούς ήχους στην παραμικρή σου κίνηση μέσα στο άδειο σπίτι; Κάποιος λόγος θα υπάρχει. Υπάρχει-το ξέρεις, αλλά καλύτερα να ετοιμαστείς γιατί θ αργήσεις. 8.55.

Η χαοτική ντουλάπα σου χαίρεται που σε ξαναβλέπει Ε. Δεν έχεις ρούχα. Αυτή η διαπίστωση πάει σετ με το πρωινό σου εδώ και χρόνια. Σετ με τις στιγμές που αγοράζεις μανιωδώς φούστες και παντελόνια. Και πουκάμισα. Και μπλούζες. Και σύνολα. Και φορέματα. Και παπούτσια. Και καλλυντικά. Και κοσμήματα. Για κάποιο λόγο ενώ 'τίποτα δεν έχω γαμώτο' πρέπει ανάμεσα στα υπόλοιπα να αγοράσεις και μια έξτρα ντουλάπα. Η χωνευτή τίγκαρε. Τελικά υπάρχει Θεός. Και ένα καινούργιο σετ εσώρουχα.

Άργησε λίγο σήμερα αλλά ήρθε πάλι. Η ώρα της αλήθειας. Ένα κάρο μισοχρησιμοποιημένα καλλυντικά σε περιμένουν για να σου πουν κι αυτά καλημέρα. Καλημέρα κυρία clinique. Καλημέρα μάσκαρα, ρουζ, μολύβια, σκιές. Καλημέρα μικρά χρωματιστά ψέματα. Είσαι έτοιμη. Μένει το καθοριστικό φιλί που μεταφέρεις εντός να πάρει θέση στα χείλια σου. Το κόκκινο πουτανέ κραγιόν σου όσο ποτέ ετοιμοπόλεμο κι εσύ όσο ποτέ ανήμπορη να του παραδοθείς αμαχητί.

Μικρές σιωπηλές στιγμές επανέρχονται στην κάθε μέρα σου, για να σου θυμίσουν πόσο περιέχεται μέσα σου ο χρόνος που σε φιλοξενεί. Δεν αλλάζει αυτό-δεν θα πάψει ποτέ. Όπως δεν θα πάψουν ποτέ να σε πονάνε τα βροχερά πρωινά σου, έτσι δε θα πάψεις ποτέ να ψάχνεις τα κλειδιά σου πριν φύγεις, ενώ τα έχεις στην τσέπη σου. Το cd σώπασε. Λογικό. Όσο φώναξες-φώναξες. Χωρίς μουσική τώρα. Χωρίς λόγια.

Λεωφόρος Κηφισίας. Ώρα 9.30. Καλημέρα Ε.

Λοιπά δικαιολογητικά

2005-09-05T17:06:00.000+03:00

Oι υποψήφιοι οφείλουν ανάμεσα στα υπόλοιπα δικαιολογητικά να προσκομίσoυν και πιστοποιητικό blogομάθειας.
(Συστάσεις από άλλους bloggers επιθυμητές)

Έρημος

2005-09-04T10:19:00.000+03:00

"Αν θυμάμαι καλά, κάποτε ήταν η ζωή μου έκπαγλη γιορτή που άνοιγαν όλες οι καρδιές κι όλα τα κρασιά κυλούσαν.
Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατα μου.
Και τη βρήκα πικρή.
Και τη βλαστήμησα."

(Arthur Rimbaud, Μια εποχή στην κόλαση)

Όταν το τηλέφωνο δε χτυπάει Σάββατο βράδυ παρά μόνο για να επιβεβαιώσει πως ακόμη διατηρείς φιλίες for old times sake αρχίζει ένα ατελείωτο κυνηγητό με τη μνήμη από άλλα Σαββατόβραδα που πάλι τα πέρασες προσπαθώντας να μάθεις ποιοι κατοικούν στο ταβάνι σου.

Έτσι, σηκώνεσαι από το κρεβάτι και πας στο μπάνιο. Μπαίνεις κάτω από το νερό και κάνεις γρήγορα, όσο πιο γρήγορα μπορείς. Ντύνεσαι και φεύγεις. Θα βγεις. Θα βγεις έξω Σάββατο βράδυ έχοντας αποφασίσει πως δεν θα επιστρέψεις μόνος. Ή πως θα κοιμηθείς αλλού. Σε κρεβάτι που δεν ξέρεις και δεν πρόκειται να ξαναδείς ποτέ.

Και τραβιέσαι. Εκεί που περιμένει το γαμήσι. Στα μέρη όπου οι άνθρωποι είναι αποφασισμένοι να πείσουν τους εαυτούς τους πως αρέσουν στους άλλους. Εκεί που προσπαθούν για να μη δείξουν πως θέλουν ό,τι κι εσύ.

Θα μπεις και θα πας ίσια στη μπάρα. Θα ζητήσεις κάτι, ό,τι σου κατέβει. Κάτι που ίσως δεν πίνεις συχνά. Θα κοιτάξεις γύρω. Θα προσπαθήσεις να κάνεις σαφές πως είσαι διαθέσιμος. Θα αφήσεις το βλέμμα σου δεξιά-αριστερά κι αν είσαι τυχερός απόψε δεν θα μείνεις έρημο σώμα ώσπου να ξημερώσει. Θα χαμογελάσεις στο λάθος άνθρωπο, θα σου μιλήσει αυτός που δεν θα κοιτούσες ποτέ. Θα γίνεις λιώμα επειδή ξέρεις πως το κενό μέσα σου το έφτιαξες μόνος σου.

Κι όταν κουραστείς από την απραξία, θα πληρώσεις και θα φύγεις με την απόφαση πως ποτέ ξανά δεν θα γίνεις κομμάτι μιας τέτοιας βραδιάς.
Το επόμενο Σάββατο, πάλι εδώ.

Στον Κ.

Αποσπάσματα ερωτικού λόγου

2005-09-02T18:48:00.000+03:00

"Είμαι νέος, ρομαντικός, εντυπωσιακός, τρυφερός, σοβαρός, με όρεξη για νέο ξεκίνημα και για κάτι σταθερό".

"Αυτή που ψάχνω και θα αγαπηθούμε (τι σιγουριά!), με ψάχνει κι αυτή ακόμη (να δεις που θα χαθούνε στo τέλος). Θα είναι ευαίσθητη (αλίμονο!), δεν θα ψάχνεται, ούτε θα μου ζήτήσει group sex (όποιος καεί απ’ το χυλό...). Θα περνάμε τρυφερές στιγμές αλλά και very horny times (σωστά-οι μονοσήμαντοι άνθρωποι είναι βαρετοί). Δεν θα είναι κανένα υπέρβαρο ντουλάπι (γιατί; επιτέλους έξτρα αποθηκευτικός χώρος!), ούτε καλάμι (όχι, προς Θεού), ούτε κοντούλα (σωστά, οι κοντές είναι για να πέφτουν στα γόνατα και να παίρνουν τις γωνίες...), ούτε χαζομούνα (προφανώς φωστήρα μου!).

Δεν θα με θέλει άτριχο (γιατί είναι φανερό πως είσαι μοχέρ πίσω-μπρος), ούτε θα έχει πολλές εμπειρίες (διότι έχεις εσύ και φτάνουν και για τους δύο), ούτε θα με ξενυχτάει στα clubs (γιατί ξυπνάς νωρίς επειδή η δουλειά κάνει τους άντρες, ναι, ναι!). Θα είμαστε αγκαλιασμένοι κοιτάζοντας το ηλιοβασίλεμα (στο εσωτερικό στην Κυψέλη) και θα νιώθουμε ο ένας την αγάπη και την πιστότητα του άλλου (hi-fi έρως...).

Από τα δεκαπέντε μου σε περιμένω (μήπως έχεις σταθεί σε λάθος σημείο βρε πουλάκι μου;) όταν σε ονειρεύτηκα (α, καλά...). Αρκετές προσποιήθηκαν ότι είσαι εσύ (διότι ο άντρας πρέπει να ΄χει παρελθόν) αλλά εμένα δεν με ξεγελά καμμιά (φυσικά! Άλλωστε ως γνωστόν όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες εκτός απ’ τη μανούλα). Ξέρω ότι κάπου εδώ είσαι (χαλαρά τον έχει στήσει) και με ψάχνεις (α, είναι ΚΑΙ αυτή ηλίθια. ΜΑΛΙΣΤΑ!). Θα με βρεις και θα σε βρω (μακάρι Παναγία μου-άγχος μου χει γίνει πια!) και θα αναπληρώσουμε μαζί το χαμένο χρόνο (τρέμε Προυστ!). Θα με κοιτάζεις και θα σε κοιτάζω (καλά, βούρκωσα...) και τα μάτια μας θα σπινθιρίζουν (τώρα μούσκεψα!).

Τα χόμπι μου περιλαμβάνουν γυμναστήριο (φτιάξε με σκύλε!), διάβασμα (μπα;), κινηματογράφο (2έργα2), καμμιά φορά clubbing (έτσι μπράβο. Σε θέλω εγκρατή). Τρελλαίνομαι να κάθομαι να χαζεύω videos ή dvds αγκαλιά με τον άγγελο μου (τον άνθρωπο του, το θάνατο του). Η θέση είναι ακόμη κενή (ελπίζω να είναι στο διάδρομο) και η αγαπημένη μου ταινία είναι ο Τιτανικός" (τώρα εξηγούνται ΟΛΑ!).

Μάνα...

2005-09-01T20:53:00.000+03:00

-...θα φάμε τίποτα σήμερα;
-πάψε παιδί μου! μετράω unique visitors...

Άσχετε!

2005-09-01T15:05:00.000+03:00

Σημειώσεις χωρίς λόγια #4

2005-08-30T15:17:00.000+03:00

-τέσσερα μικρά σχέδια (15x21) από τις διακοπές-

Ενοικιάζεται

2005-08-26T16:44:00.000+03:00

Ψάχνω για σπίτι πάλι. Όπως τότε. Μπερδεμένος, με τα συναισθήματά μου σε καραντίνα, με ένα μπλοκάκι κι ένα μπουκάλι νερό ανά χείρας. Τηλεφωνήματα καθ’ οδόν «Καλησπέρα τηλεφωνώ για την αγγελία. Μπορείτε να μου δώσετε περισσότερες πληροφορίες;».

Στάση σε φίλο που έχω να δω καιρό. «Μ’ έβγαλε ο δρόμος από δω. Πρέπει ν’ αφήσω το σπίτι». Καφές πικρός στο πόδι. Γρήγορα τα φιλιά, γρήγορα και τα λόγια. Στο τέλος «θα τα ξαναπούμε σύντομα» και πάλι δρόμο.

«Πρώτος όροφος παλαιάς διπλοκατοικίας». Ενδιαφέρον κτίριο. Μ’ αρέσει. Λίγο από urban-λίγο όμως. Μεγάλη σάλα τυφλή με ωραίο μωσαϊκό. «Και η πόρτα εδώ;»-«Χτισμένη. Παλιά οδηγούσε σε βεράντα. Μετά χτίσαμε δίπλα». Χωρίς μπαλκόνι θ’ αντέξω;

Αλλού και γρήγορα. Ξαφνική βροχή. Επόμενος σταθμός Θησείο. Στην πλατεία της Αγίας Μαρίνας το βρεγμένο χώμα μυρίζει αισιοδοξία. Το σπίτι τη διαψεύδει. Τοίχοι που χάσκουν και τζάμια σπασμένα. Βλέπω το χαμαλίκι να ‘ρχεται. Όχι ξανά.

Πτώμα στο ταξί. Επιστρέφω άπρακτος. «Στο απαγορευτικό με αφήνετε». Τα κοινόχρηστα στην εξώπορτα περιμένουν. «Πρέπει να ποτίσω». Ευτυχώς έβρεξε.

/join #studio_52

2005-08-24T16:25:00.000+03:00

Ένα βράδυ, πριν περίπου έξι χρόνια έκανα κλικ στο εικονίδιο του explorer και μετά από μια σειρά τυχαίων κινήσεων βρέθηκα σε ένα chatroom. Ονομαζόταν studio_52 και φιλοξενούσε ένα αλλοπρόσαλλο παρεάκι. Στην αρχή δεν μιλούσα (είναι μια συνήθεια που είχα παιδιόθεν-η μάνα μου φοβόταν πως είμαι μουγγός μέχρι τους 13 μήνες που άρθρωσα την πρώτη μου λέξη). Παρακολουθούσα με μεγάλο ενδιαφέρον όμως τις φράσεις που «έπεφταν» στο μόνιτορ. Σιγά-σιγά και με την ενθάρρυνση δύο εκ των μόνιμων «κατοίκων» άρχισα να αποκτώ μιλιά.

Πολύ γρήγορα το studio έγινε για μένα κάτι σαν μυστικός κήπος (ή μποστάνι ίσως, καθώς σ’ αυτό φύονταν λογής φρούτα). Καθημερινά σχεδόν επέστρεφα για να συναντήσω ανθρώπους που δεν γνώριζα και οι οποίοι, ενώ δεν ήταν άλλο από λέξεις στην οθόνη μου, έφτασαν κάποια στιγμή να αποτελούν έναν κόσμο παράλληλο με τον πραγματικό.

Ήμουν εξαιρετικά μπερδεμένος εκείνη την περίοδο. Τα προσωπικά μου παρότι δεν ήταν σε κακή φάση από τη μία, δεν ανθούσαν ακριβώς από την άλλη. Αν και συνειδητά δεν αφέθηκα ούτε μια στιγμή στην ευκολία της ανωνυμίας (όχι από καθωσπρεπισμό-ας πούμε πως δεν ένιωσα την ανάγκη) επιδίωξα εξαρχής να ικανοποιήσω μια επιθυμία μου για αλλαγή. Αν μπορούσα θα την πραγματοποιούσα στ’ αλήθεια. Θα έφευγα για να πάω κάπου όπου δεν θα ήξερα κανέναν και δεν θα με ήξερε κανείς. Για να ξεκινήσω πάλι. Όμως δυνατότητα ν’ αλλάξω πραγματικό περιβάλλον δεν υπήρχε. Έτσι, «μετακόμισα» σ’ έναν τόπο όπου μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου από την αρχή.

Σύντομα ανακάλυψα πως όπως στην actual έτσι και στην virtual πραγματικότητα ο καθένας έπαιζε ένα ρόλο καθορισμένο από τον χαρακτήρα και τις «αποσκευές» του. Ευτυχώς δε χρειάστηκε να παίξω το ρόλο του μαλάκα (αυτή τη διανομή την είχαν προλάβει άλλοι) και καθώς από επιλογή ο εικονικός μου εαυτός δεν διέφερε από τον πραγματικό έγινα μάλλον συμπαθής στο στενό περιβάλλον του studio. Ενώ μάλιστα στην αρχή ντρέπονταν που έβριζαν σαν τρακτερόβλαχοι μπροστά μου (με θεωρούσαν «καλό παιδί»...) πολύ γρήγορα είδαν τι κουμάσι είμαι και χαλάρωσαν. Δεν έγινα ποτέ η ψυχή του πάρτι γιατί δεν είχα υπάρξει ποτέ πριν αλλά σίγουρα κατάφερα να κάνω ό,τι κάνω πάντα. Να λέω την αλήθεια τη στιγμή που όλοι τη σκέφτονται. Κι αυτό είχε πλάκα.

Στα χρόνια που ακολούθησαν τα nicknames άλλαξαν. Κάποια στιγμή το studio έκλεισε για να επιστρέψει λίγο αργότερα με άλλο όνομα. Κι ήρθε ο καιρός που βρεθήκαμε από κοντά. Μέσα σ’ ένα κοκκινωπό σαραβαλάκι. Τότε η πραγματική εικόνα του ενός δεν παραξένεψε τον άλλον. Γνωριζόμασταν πλέον. Είχαμε διαλέξει ο ένας τον άλλον. Ήμασταν ήδη φίλοι.
Έκτοτε, συναντιόμαστε μόνο στ’ αλήθεια.

(στην thalassa, την mix_a_lot και την eimarmeni που ήρθε αργότερα)

Airport story

2005-08-21T23:56:00.000+03:00

Στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης η καθυστέρηση μιας ώρας με βοηθάει να ανακαλύψω πάλι την αξία που έχουν ένα μολύβι κι ένα σημειωματάριο.

Ακούω τον ήχο που αφήνει η μύτη καθώς σέρνεται στην επιφάνεια του λευκού χαρτιού να ανακατεύεται με αναγγελίες αφίξεων και αναχωρήσεων, προσκλήσεις τελευταίων επιβατών που τρυπούν τα αυτιά όλων των υπολοίπων εκτός από τα δικά τους.

Αρνούμαι το λάπτοπ μου και τα aircon που με χτυπούν αλύπητα στην πλάτη. Αρνούμαι την μεταλλική λάμψη των ανοξείδωτων κατασκευών που με κυκλώνουν. Ο νους μου σταματά σε φιλικά ασπρόμαυρα μάρμαρα και οικεία πλαστικά δάπεδα που μυρίζουν τσιγαρίλα κι έρχονται one way από το παρελθόν.

Όσο κι αν προσπαθώ όμως η μνήμη δεν μπορεί να απωθήσει κι όσα επιθυμώ να ξεχάσω. Ανασύρει ακόμη τις εικόνες που την στοίχειωσαν. Η τροχιά που διέγραψε στον αέρα η άγνωστη γυναίκα από το σφοδρό χτύπημα του «γρήγορου» οδηγού μέρα μεσημέρι στην οδό Τσιμισκή, η αιμόφυρτη εμπόρισσα στο Καπάνι μαχαιρωμένη από τον ζηλότυπο εραστή της, η ουλή της μάνας μου από την μαστεκτομή δεν με έκαναν πιο δυνατό. Μου έμαθαν μόνο να φοβάμαι την απώλεια.

Στην περιοχή των κατατρεγμένων καπνιστών ανάβω ένα ακόμη τσιγάρο. Δεν φοβάμαι την πολιτική ορθότητα των αντιπαθητικών αντικαπνιστών. Δεν φοβάμαι τα αεροπλάνα που πέφτουν. Φοβάμαι που πετάω business class ενώ δεν έχω τα αρχίδια. Επειδή απλώς δεν βρήκα economy. Λίγο αργότερα, επιτέλους επιβίβαση.

Peace, love and understanding

2005-08-20T11:27:00.000+03:00

Είπαμε ναι, καλά ήταν αλλά όσο πλησιάζει η ώρα που θα πάρω το αεροπλάνο για πίσω με πιάνουν τα διαόλια μου. Είπαμε yoga, ναι, αλλά έχουμε και νεύρα. Peace, love and understanding; Πλάκα μας κάνεις ρε Έλβις; Εγώ θέλω κι άλλες διακοπές...

Δελτίο καιρού

2005-08-20T00:00:00.000+03:00

-από το σημειωματάριο των διακοπών IIΙ-

Γνωρίστηκες με τις διαθέσεις σου χρόνια πριν. Πριν αναγνωρίσεις πραγματικά τις επιλογές σου. Δεν ήξερες να απαντήσεις σε ερωτήσεις περίπλοκες. Δεν είχες μάθει να τις αντιμετωπίζεις μάλλον.

Δεν κοιμόσουν για να ξεκουραστείς. Περισσότερο για ν’ αλλάξεις παραστάσεις. Για ν’ αλλάξεις κόσμο. Ποτέ όμως δεν τα κατάφερνες. Πάντα επέστρεφες. Γιατί πάντα ξυπνούσες. Και κάθε που ξυπνούσες άλλο ένα ταξίδι είχε τελειώσει. Δεν υπήρχε ούτε από, ούτε προς, πλέον. Μόνο εδώ. Ένα τεράστιο, ατελείωτο, ανάλατο εδώ.

Τότε χανόταν η μπάλλα. Επειδή δεν ήξερες τι να πεις. Δεν ήξερες πώς. Και πώς αλήθεια να λες πάντα αυτό που σκέφτεσαι; Δεν είναι πάντοτε εύκολο-δεν είναι επιτρεπτό κάτι τέτοιο. Γι αυτό το βουλώνεις. Μαθαίνεις να μη μιλάς. Μαθαίνεις να μην κλαις όταν δε πρέπει. Να μη γελάς όταν δεν είναι σωστό. Να μην αναπνέεις σχεδόν, όταν ενοχλείς.

Έβγαινες μια βόλτα-πήγαινες στη θάλασσα. Καθόσουν και κοιτούσες. Εκνευριστικός παρατηρητής στην άκρη: κι ήταν μόνο ένα βήμα μπρος ή ένα βήμα πίσω. Μπρος ή πίσω; ΄Ώρες ολόκληρες είχες αναρωτηθεί. Ώρες ολόκληρες είχες σταματήσει το χρόνο φοβούμενος μήπως αποφασίσεις λάθος. Μήπως πας λάθος μπρος. Μήπως πας λάθος πίσω. Και έμενες. Εκεί. Στη μέση. «Ούτε βήμα μπρος–ούτε πίσω. Ούτε στάση–ούτε μη στάση». Πάλι ο Έλιοτ σου έκλεινε το μάτι.

Και έμενες αδρανής μπροστά από το βήμα. Φοβισμένος πίσω του. Βαρετός στο βαρετό «εκεί» σου. Το αστείο είναι πως δεν καθόσουν ποτέ. Πάντα όρθιος με άλλοθι την ετοιμότητα. Καρφωμένος στις υγρές πλάκες δεν αποφάσιζες. Δε μιλούσες. Δεν τολμούσες να ξεστομίσεις ούτε την αναπνοή σου. Στην προσπάθεια σου να μιλήσεις, ν’ αφήσεις λίγο σέρα με ήχο να βγει προς τα έξω με τη μορφή των λέξεων, κάπνιζες. Αναβόσβηνες τσιγάρα. Ασταμάτητα έφτυνες ομιχλώδεις αναπνοές. Ένιωθες καλύτερα όταν αυτό το έκανες με τα μάτια κλειστά. Κι ήταν πολλές οι φορές που όταν τα άνοιγες, τα ξανάκλεινες αμέσως. Βιαστικά. Φοβόσουν τα γέλια που άκουγες να σε πλησιάζουν όποτε τα κρατούσες για πολλή ώρα ανοιχτά.

Αυτό έκανες πάντα. Μικρές αναιρέσεις κινήσεων: Αναβόσβηνες τσιγάρα, ανοιγόκλεινες μάτια, ανεβοκατέβαινες μυστικές σκάλες και πηγαινοερχόσουν σε σκοτεινούς διαδρόμους. Μέσα στο μυαλό σου έβρεχε συνέχεια. Μια παράξενη βροχή που έπεφτε επαναληπτικά και απειλητικά μόνο για να επιβεβαιώνει τους φόβους σου, για να νομιμοποιεί, στιγμιαία έστω, τις παράνοιες σου. Κι ύστερα μεταβολή. Λίγο αργότερα, επιστροφή πάλι σε σύντομα όνειρα.

Μια στιγμή μετά, αναπνέεις πάλι κανονικά. «Ίσως να ήταν μόνο κακό όνειρο», σκέφτεσαι. Και κλείνεις ξανά τα μάτια.

16.08.2005 (αυτοπροσωπογραφία)

2005-08-18T15:20:00.000+03:00

-από το σημειωματάριο των διακοπών II-

Φρούτα; Μπα, χάλια είναι. Πας για γάλα. Αυτό που είσαι σίγουρος πως σου θυμίζει γεύση απ' τα παλιά, έχει τελειώσει. Μάλλον θυμίζει και σε άλλους το ίδιο. Άλλους που ξυπνούν πριν από σένα στις διακοπές και επιτίθενται στα τοπικά σούπερ μάρκετ. Εσύ όχι. Κοιμάσαι όσο θέλεις και μπαίνεις σ' αυτά αυστηρά μετά τη μία. Λιώμα πάντα. Φυσικά το άδειο βλέμμα σου σταματά συνεχώς εκεί όπου τίποτα δεν σου είναι απαραίτητο. Ασφαλώς ξεχνάς να πάρεις όσα σου ζήτησαν. Ευτυχώς δεν πηγαίνεις ποτέ μόνος. Ψάχνεις για τυριά που η πωλήτρια δεν έχει ξανακούσει και νιώθεις ηλίθιος που δεν σκέφτηκες πριν μιλήσεις. Γιατί δηλαδή πρέπει να έχει πεκορίνο; Με άλλο αλμυρό τυρί δεν θα σου κάτσει το γκρατέν; (Βλάχο, ε βλάχο!)

Η πορεία σου ανάμεσα στις αντηλιακές κρέμες είναι ο θρίαμβος του αναποφάσιστου. Νωρίς το θυμήθηκες ότι χρειάζεσαι μια. Τώρα που κάηκες βλάκα. Ας είναι. Πόσοι βαθμοί προστασίας; Δώδεκα. Αδιόρθωτος. Θέλεις όμως να μαυρίσεις. Να αποκτήσεις σημάδια πρόσκαιρα που θα κάνουν το σώμα σου να μοιάζει καλοκαιρινό. Είναι το ίδιο με το χειμωνιάτικο, μόνο που έχει σκουρύνει μια ιδέα. Σαν τα κέικ που φτιάχνεις χωρίς τέλος. Το μίξερ έχει γίνει προέκταση του χεριού σου. Ένα βιτάμ σε θερμοκρασία δωματίου, ένα ποτήρι ζάχαρη (για να μη γίνει πολύ γλυκό - δεν μας αρέσει), πέντε αυγά, ένα πακέτο κόκκινη φαρίνα, ένα ποτήρι του κρασιού γάλα φρέσκο, το ξύσμα ενός λεμονιού και μια κουβερτούρα τριμμένη έχουν μπει για πάντα και πάντα με αυτή τη σειρά στο μπολ του μυαλού σου. Εκεί ανακατεύονται τα υλικά που πρέπει με τα υλικά που θέλεις.

"Τι άλλο μπορεί να θέλουμε;" Ερμηνεία: Τι άλλο θέλω που νομίζω πως χρειάζομαι; Για να καταλάβεις πως πήγες στο σούπερ μάρκετ πρέπει να βγεις έχοντας ξεχάσει να πάρεις κάτι που ήθελες. Να αφήσεις τους φίλους σου στο αυτοκίνητο και να ξαναμπείς, να κάτσεις στην ουρά δέκα λεπτά επιπλέον για ένα κιλό πατάτες. Αφού επιστρέψεις δεν θα πουν τίποτα. Έχουν αποδεχτεί πόσο ιδιόρρυθμος έχεις αρχίσει να γίνεσαι όσο μεγαλώνεις. Μπορεί και να τους αρέσει. Στη διαδρομή διαβάζεις ένα άρθρο το οποίο λίγες ώρες αργότερα δεν θα θυμάσαι πια και χωρίς να το καταλάβεις έχεις ήδη φτάσει πίσω στο σπίτι. Λιώμα, όσο και στο σούπερ μάρκετ, θα μπεις στη θάλασσα. Χωρίς καρότσι, δίχως να σε νοιάζει τι τυρί θα βάλεις στη θέση του πεκορίνο, αδιαφορώντας για την αισθητική της εικόνας σου.
Η θάλασσα σώματα δεν ξεχωρίζει.

(Στο καλοκαίρι που τελειώνει)

10.08.2005 (πορτραίτο)

2005-08-18T14:48:00.000+03:00

-από το σημειωματάριο των διακοπών I-

Αυτό το καλοκαίρι είναι μικρή ακόμη. Του χρόνου θα ζωγραφίζει καραβάκια για να τα ρίξουμε στη θάλασσα. Η Μυρτώ είναι ο αδιάψευστος μάρτυρας πως υπήρξαμε κι εμείς παιδιά. Ο παραθεριστής που κουβαλάμε όλοι μέσα μας. Το μωρό που έφαγε φρούτα κι αποκοιμήθηκε σε ασφαλή αγκαλιά.

Η μικρή Μυρτώ είναι η πρωταγωνίστρια των διακοπών μας. Δέκα ενήλικοι κομπάρσοι πλαισιώνουμε τις μέρες και τις νύχτες της, σε έναν τόπο όπου κατοικεί η χαμένη μας παιδικότητα. Αυτή που παρότι έφυγε και δεν θα ξανάρθει, δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, όταν ο εαυτός το απαιτεί θα ψάχνουμε να την βρούμε στη γλυκιά μυρωδιά του πεπονιού, στο παγωμένο νερό που θ' αλλάζει πάντα τον κόσμο μας - όσο ακόμη θα μπορούμε να βγαίνουμε διψασμένοι με την έντονη γεύση της θάλασσας στο στόμα.

Καλοκαίρια που ξοδέψαμε αφημένοι σε ατέλειωτα ξενύχτια, σε μπαρ νησιών, σε παραλίες με σκηνές ή σε φτηνά δωμάτια, με ανεκπλήρωτους έρωτες, με κουβέντες μισές, επιστρέφουν μόλις ένα παιδί μπει απρόσμενα στο μεσημεριανό μας λήθαργο. Μόλις η φωνή του βάλει σε λόγια μετρημένα στα δάχτυλα, όσα χρόνια πλέον δεν τολμούμε να ξεστομίσουμε.

Δύσκολο πράγμα η ενηλικίωση. Κι εμείς εδώ. Διαφορετικοί κι όμως απαράλλαχτοι μυρίζουμε τις στιγμές που μας προσπερνούν, ακούμε τις εικόνες που μας μεγάλωσαν και γελάμε με αστεία που φτιάξαμε για να νιώσουμε ασφαλείς. Μέχρι να ξανάρθει το μωρό με τη μπάλλα. Μέχρι τα τρυφερά του πέλματα να αφήσουν τη φωνή τους πάνω στο πέτρινο δάπεδο της βεράντας. Και να ξυπνήσουμε από την ενήλικη σιωπή που διαλέξαμε για συντροφιά. Να κοιτάξουμε ξανά στο βάθος μήπως κανείς από το καράβι που περνά μας χαιρετά. Να δούμε τον εαυτό μας μεγάλο χωρίς να αισθανθούμε γελοίοι. Χωρίς να φοβόμαστε μήπως αυτό το καλοκαίρι είναι το τελευταίο.

(Στους παιδικούς φίλους που ακόμη δεν έχω χάσει)

Επιτέλους...

2005-08-05T15:07:00.000+03:00

δια-κο-πές!

(Σε όλους όσους θα συνεχίσουν να μετρούν hits και να εργάζονται άοκνα για να κερδίσουν μαζική αποδοχή.)

Mojito story

2005-08-04T17:53:00.000+03:00

Μέρες τρώγομαι να πιω ένα μοχίτο. Μου αρέσει πόσο δροσερό αφήνει το στόμα ο δυόσμος.

Τρίτη (προχτές)
Με τον Ν. στο Σκούφια - μας έχει πιάσει η ζέστη. Έχουμε φάει τα μισά από όσα παραγγείλαμε και φεύγουμε με μια ακατανίκητη λαχτάρα για λίγη δροσιά. Η βέσπα δε συμμαχεί με τη φαεινή μας ιδέα να πάμε στη θάλασσα. Άλλωστε είναι ήδη μία (όχι ότι μας φόβισε ποτέ αυτό) και η ιδέα να ξαπλώσουμε στα γρασίδια πλάϊ απ’ το Μέγαρο δεν είναι κακή.

Εκεί. Κοιτάμε τ’ άστρα. Συζητάμε για το πόσο ελιτίστικα γράφουν οι αναλυτές έργων τέχνης. «Μαλώνουμε» γιατί δεν θα δεχτώ ποτέ τους μαλάκες που γράφουν λες και παράγουν οι ίδιοι τέχνη γράφοντας για τα καλλιτεχνικά προϊόντα των άλλων. Πίνουμε ένα στάφ που ήταν λίγο στουφ (ό,τι έπρεπε δηλαδή - οι αντίθετοι με τη χρήση ουσίων μην αρχίσετε το κήρυγμα πλιζ. Κρατήστε το για το βλαστάρι σας αν αποκτήσετε). Και αφού ήρθε κι έγινε πασούμι η γλώσσα μας λέω:

-Θέλω ένα μοχίτο.
-Πάμε στο Μπρίκι, δίπλα είναι.
-Μαβιλάκια ξαφνικά;
-Γιατί; Σε χαλάει;

Πάμε. Καθόμαστε έξω. Έρχεται η γκόμενα που λέει ευχαριστώ τόσο μηχανικά ώστε λίγο έλειψε να της πω ότι είναι ξεκωλιάρα μόνο για να δω εάν θα έλεγε πάλι ευχαριστώ. Δεν το έκανα. Παραγγέλνω το μοχίτο.

-Μας τελείωσε ο δυόσμος. Θέλετε καϊπιρίνια;
Αν ήθελα καϊπιρίνια, καϊπιρίνια θα ζήτουσα.

-Ε, ναι. Φέρτε μια καϊπιρίνια
Σκατά.

Ο Ν. είναι πολύ τυχερός. Τζιν τόνικ ήθελε να πιει. Τζιν τόνικ ήπιε. Περπατώντας στην Βασιλίσσης Σοφίας για να πάρουμε τη βέσπα τα φώτα σβήνουν ξαφνικά. Να και κάτι που το χαίρεσαι με μοχίτο ή χωρίς, σκέφτομαι.

Τετάρτη (χτες)
Στην Πλατεία Βικτωρίας ο Ν. και η Κ. πίνουν μπίρες και συζητούν για το εάν ένα μονοπλάνο μπορεί να καλύψει την κινηματογραφική συνθήκη ενός videodance. Σχεδιάζω σιωπηλός την Κ. παρατηρώντας πόσο αρμονικά κατοικούν τα αυστηρά της μάτια στο παιδικό της πρόσωπο. Πέρασε τουλάχιστον μια ώρα χωρίς να βγάλω μιλιά (περίεργο). Τους κοιτάζω στα μάτια:

-Πάμε Pop;
-Pop; Πώς σούρθε;
-Θέλει μοχίτο...
-Ναι, θέλω!
-Πάμε!

Φτάνουμε με την Κ. Ο Ν. είναι εκεί, αραχτός κάτω στον πεζόδρομο με ένα τζιν τόνικ και στρίβει ένα τσιγάρο με το σταφ-στουφ. Μπαίνω να πάρω ποτά.

-Λυπάμαι, έχουμε κλείσει ταμείο.
-Μα είναι δυόμιση ακόμη
-Ναι, αλλά κλείσαμε ταμείο
-Μπίρα;
-Έχουμε κλείσει ταμείο. Μόνο νερό...
-Νερό. Δύο ποτήρια.
Σκατά

Πίνουμε το τσιγάρο και το τζιν τόνικ του Ν. στα τρία. Στην επιστροφή στο Σύνταγμα (ο Ν. είναι ήδη εκεί και τρώει παγωτό) παραπονιέμαι για το μοχίτο που δεν ήπια. Η Κ. γελάει. Να μια ωραία εικόνα.

Πέμπτη (σήμερα)
Θέλω ένα μοχίτο. Μου αρέσει πόσο δροσερό αφήνει το στόμα ο δυόσμος...

Στον Ν.

τελεία

2005-07-30T00:42:00.000+03:00

Καλύτερα με κατεβασμένα τα ρολά. Αν είναι να είμαι μόνος προτιμώ να χει σκοτάδι. Όσο το μαγαζάκι μένει ανοιχτό το φως μου τρυπάει τα μάτια.

Δεν χρειάζομαι άλλες άδειες σιωπές. Ούτε λόγια άλλα για ν’ αγαπιόμαστε.
Βρέχει που βρέχει - ας είναι καταιγίδα.

Baku song

2005-07-07T15:29:00.000+03:00

Με αφορμή to νέο bloGbuster Η Damsel στο Μπακού αποχαιρετώ -αν κι έχουμε καιρό ακόμη- τη μικρή Ξένια. Παρακαλώ φανταστείτε αυτό που ακολουθεί ερμηνευμένο από το γκρουπ Οι τρεις Κουρούνες (εμφάνιση επίσημη με φουρώ στα χρώματα του αντιβιοτικού, γυαλιά πεταλούδα κ.λπ.). Επίσης, παρακαλώ να απενεργοποιήσετε τα κινητά σας τηλέφωνα.
Ευχαριστώ.

Σαν άλλη Μυσιρλού
(Σουμπντουάπ - νταπ - ντου - απ)
Η Damsel η μπουμπού
(Σουμπντουάπ - νταπ - ντου - απ)
Θα φύγει και θα πάει
(Ου - ου - ουυυυυυ)
Στο μακρινό Μπακού
(Σουμπντουάπ - νταπ - ντου - ντου - α - απ)

Εκεί μόλις θα φτάσει
(η - που - πέ)
Θα ψάξει και θα βρει
(ναι, ναι - Ου - ου - ουυυυυυ)
Ένα σπιτάκι κεντρικό
(κι - ευρύ - χω - ρο)
Να μας υποδεχθεί
(και - να μας - δε-ξιω-θεί-ει)

Στα chatrooms και στα blogs
(μες - στο - stress)
Θα μπαίνει ανελλιπώς
(ευ - τυ - χώς)
Και με το νου στις πίπες
(η - μπου - μπού)
θα κράζει ανηλεώς
(Α - ζέρους - και - γενικώ - ως)

Καλό ταξίδι DiS
(ου - ου - ου)
να βρεις ό,τι ποθείς
(εκεί - στο - Μπα - κού)
και να γυρίσεις σύντομα
(σα - λα - λα)
να μας τα διηγηθείς
(Σουμπντουάπ - νταπ - ντου - ντου - α - αααπ).

Rimjob ή το post του κώλου

2005-07-06T16:07:00.000+03:00

Κάθε φορά που πηγαίνω σε συνεντεύξεις τύπου κάτι με πιάνει. Συνήθως φτάνω στην ώρα μου με την ακοή μου παραδομένη σε ήχους της επιλογής μου -είναι μια μέθοδος για να βρεθώ στον τόπο του εγκλήματος χωρίς να το πολυκαταλάβω- πλησιάζω διακριτικά στην υποδοχή, συμπληρώνω το σχετικό κωλόχαρτο, παίρνω το press-kit στα χέρια μου και κάθομαι σε μια μεριά και το ξεφυλλίζω. Πολλές φορές αποφεύγω να μπω στον κυρίως χώρο μέχρι και την τελευταία στιγμή. Μου φαίνεται πιο τίμιο αλλά και πιο ασφαλές, καθώς το στομάχι μου δεν μου επιτρέπει καν την οπτική επαφή με όλους αυτούς τους υποψήφιους κώλους για γλύψιμο.

Αρκετά συχνά, όταν βλέπω γι ‘ άλλη μια φορά τα ακαταλαβίστικα αυνανιστικά τους πονήματα -που ποιος ξέρει ποια χριστιανή ξενύχτησε πάλι πάνω από το xerox για να φτάσουν στα χέρια μου- μου έρχονται πάλι στο νου εικόνες ενός κώλου που χάσκει και κάποιου που τον γλύφει ανόρεχτα. Σε αυτό το σημείο το στομάχι μου διαμαρτυρείται ξανά αλλά του λέω να κάνει ησυχία και συνήθως το βουλώνει.

Όταν (σχεδόν πάντα δηλαδή), ο/η εκάστοτε υπεύθυνος/η επικοινωνίας με προτρέπει «να πω ένα γεια» στον/την καθ’ ύλην αρμόδιο/α (καλλιτεχνικός διευθυντής, project manager κ.λπ.) αρχίζω να νιώθω πως ο συγκεκριμένος κώλος (ή τουλάχιστον αυτός) είναι πλέον σε επικίνδυνη απόσταση και το πράγμα αποκτάει διαστάσεις εφιάλτη. Κλείνω τα μάτια μου στο πρόβλημα προσποιούμενος πως δεν άκουσα και ρίχνομαι με ακόμη μεγαλύτερο πάθος στη μελέτη, πίνοντας πάντα αυτό το άθλιο νεροζούμι που σερβίρουν σ΄αυτές τις περιπτώσεις.

Περιμένοντας να ξεκινήσει άλλη μια ώρα ακατάσχετης πολυλογίας-κωλογλυψίματος ανάμεσα σε τριχωτές συντάκτριες του πολιτιστικού ρεπορτάζ και κομματόσκυλα - υπευθύνους διοργανώσεων, μουτζουρώνω αφηρημένος τα χαρτιά μου, όταν π ά ν τ α σε ανύποπτο χρόνο, Ο κώλος -τον οποίο τεχνηέντως κατάφερα να αποφύγω λίγο νωρίτερα- με πιάνει στα πράσα και πλησιάζει χαμογελώντας. Του χαμογελάω κι εγώ (Τι να κάνω; Κώλος είναι! Να θυμώσει και να με κλάσει;). Γρήγορα -όσο πιο γρήγορα μπορώ να μεθοδεύσω- λέμε διάφορα ανόητα και τυπικά μέχρι να σταθώ τυχερός και να έρθει κάποιος να μας διακόψει γιατί έχει πάρει απόφαση πως σε αντίθεση με εμένα αυτό τον κώλο ΘΑ τον γλύψει.

Και ξεκινάει το χρονικό του rimjob, ούτως ειπείν κωλογλύψιμο. Κι εμένα μούρχεται μια σκοτοδίνη, ένα κακό και θέλω να πατήσω το κουμπί στο μαγικό remote που παγώνει το χρόνο και να παίξω κι εγώ με όλα αυτά τα ωραία εργαλεία που έπαιζε ο Irons στους Διδύμους. Δυστυχώς δεν έχω τέτοιο remote στην κατοχή μου, οπότε προφασιζόμενος άλλη μια κρίση βήχα βγαίνω τρέχοντας από την κωλο-αίθουσα.

Και (παίρνω τον κώλο μου και) φεύγω.

Το ανδρόγυνο τρελάθηκε...

2005-07-05T14:07:00.000+03:00

Ημιτελής, φυγόπονος και βαθιά ανικανοποίητος

2005-07-04T19:24:00.000+03:00

Κάθε φορά που ανοίγω ένα καινούργιο έγγραφο doc και δεν ξέρω τι ακριβώς θέλω να πω είμαι σίγουρος εκ των προτέρων πως θα γκρινιάξω. Ομολογώ πως τελικά μάλλον δεν ξέρω τι θέλω. Το μόνο που είμαι σε θέση να γνωρίζω με σιγουριά είναι πως είμαι μόνιμα βαθιά ανικανοποίητος.

Το γεγονός αυτό, εκτός από τη θλίψη που μου προξενεί -επειδή ακριβώς μπορώ να μυρίσω τη ματαιότητα των πραγμάτων- με θυμώνει επιπλέον, γιατί συνειδητοποιώντας το, παίρνω γι άλλη μια φορά απόφαση πόσο κοινότυπος είμαι. Ολοι είμαστε ανικανοποίητοι.

Απλώς κάποιοι έχουν την ικανότητα να μετατρέπουν την αίσθηση τους του ανικανοποίητου σε κάτι θετικό, να την τοποθετούν σε μια δημιουργική περιοχή και να εισπράττουν δίκαια εν τέλει όσα ζηλεύουν κάποιοι άλλοι. Αυτοί που δεν έχουν αυτή την ικανότητα και ξοδεύονται σε σκέψεις αντί να επιδοθούν σε πράξεις. Εγώ ανήκω σ αυτούς.

Και ενώ ξέρω πως μια ζωή που περνά βυθισμένη σε μια μόνιμη αίσθηση του φόβου, σίγουρα δεν έχει πλάκα, ενώ έχω επανειλημμένα βιώσει πόσο ανόητο είναι να υπερεκτιμά κανείς τη δύναμη της αβεβαιότητας και να μην παίρνει τα πράγματα στα χέρια του, παρόλα αυτά εγώ αφήνομαι. Αφήνομαι στην ευκολία της κατήφειας μου.

Είναι εύκολο να είναι κανεις κατηφής. Ανώδυνο τελικά, καθώς κατ' ουσίαν έτσι αποφεύγει τις δοκιμασίες. Αρα φυγόπονος.

Σε αντίθεση με όσα έχω διδαχτεί η φαντασία μου δεν καταφέρνει να είναι ανεμπόδιστη. Ισως γιατί τα όσα με τόλμη υποστηρίζω σε θεωρητικό επίπεδο λίγες φορές καταφέρνω να τα κάνω και πράξη. Κι έτσι λέω ψέματα.

Νιώθω πως είμαι ημιτελής. Αυτό το παγιωμένο αίσθημα ημιτέλειας έχει ριζώσει τόσο βαθιά μέσα μου που μου είναι αδύνατο να αντισταθώ στη δύναμη του. Ετσι, ακόμη κι όταν απροσδόκητες στιγμές έμπνευσης ταράζουν την πλαστή ηρεμία μου, γρήγορα, αυτόματα σχεδόν τις αποκωδικοποιώ με τόσο ανούσιο τρόπο που άμεσα χάνουν την ένταση τους. Μαζί μ αυτές χάνομαι κι εγώ.

Γι αυτό δεν τελειώνω ποτέ αυτά που ξεκινώ. Οταν επιστρέφω πρόσκαιρα σ αυτά, όταν τα ξανασυναντώ, καταλαβαίνω πάντα πόσο ή τί μου κοστίζει αυτή η έλλειψη αφοσίωσης. Ομως τίποτα δεν αλλάζει.

Παραμένω ημιτελής, φυγόπονος και βαθιά ανικανοποίητος.

Σημειώσεις χωρίς λόγια #3

2005-06-30T02:36:00.000+03:00

Θα φάει η Μύριαμ σίδερο κι ο Τζόσουα ατσάλι!

2005-06-29T14:36:00.000+03:00

Γιατί αυτός κι όχι εγώ;

2005-06-26T20:59:00.000+03:00

Θυμάμαι πως χρόνια πριν ταραζόμουν όταν έβλεπα ανθρώπους που δραστηριοποιούνται σε χώρους δημιουργικούς να γκρινιάζουν επειδή κάποιοι άλλοι τα κατάφερναν περισσότερο από τους ίδιους. Με τρόμαζε που τους άκουγα να πνέουν μένεα εναντίον όσων στάθηκαν «πιο τυχεροί» και με ενοχλούσε αφάνταστα που ο κοινός τους τόπος αντί να τους ενώνει μεγάλωνε ακόμη περισσότερο το χάσμα μεταξύ τους. Πίστευα πως η πολυφωνία θα όφειλε να οδηγήσει σε κάτι καλύτερο και όχι να αποτελέσει ακόμη μια ευκαιρία για να δείξει ο καθένας χώρια πόσο κακός μπορεί να γίνει. Η ιστορία όμως με δίδαξε πως δεν υπάρχει χώρος για ρομαντισμό. ‘Ετσι, διάλεξα τη σιωπή.

«Όταν μας δίνεται μια ευκαιρία να μιλήσουμε καλό είναι να έχουμε να πούμε κάτι» έλεγε ένας δάσκαλος μου. Αν έχω κάποιον να ζηλέψω λοιπόν είναι αυτός, όχι γιατί το είπε αλλά γιατί το έκανε πράξη. Σωπαίνω δεν σημαίνει «δεν ξέρω», ούτε «φοβάμαι». Η σιωπή είναι επιλογή. Είναι πράξη και όχι προϊόν αδράνειας.

Παρακολουθώ εδώ και μέρες μια κόντρα που ανακίνησε κομμάτια της μνήμης, τα οποία νόμιζα πως είχα καταφέρει να κλειδώσω καλά -για πάντα ίσως- στο κουτάκι του μυαλού μου. Γι ακόμη μια φορά ένιωσα πως άλλη μια ελεύθερη περιοχή απειλείται από το καθόλα ανθρώπινο αίσθημα της ζήλειας. Όπως και στην περίπτωση της Διδούς, η οποία παρότι απέκτησε το «έχει» της απόλυτα νόμιμα βρέθηκε διωγμένη στην Καρχηδόνα να θανατώνεται βίαια, έτσι και η συμπαθής τάξη των bloggers βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να απολογείται/ γκρινιάζει/ επιτίθεται/ αμύνεται/ τρώγεται με τα ρούχα της και λοιπά συμπαρομαρτούντα, επειδή κάνει χρήση μιας ελεύθερης περιοχής η οποία απλώς της δόθηκε – ούτε πάλεψε γι αυτήν, ούτε όμως και την έκλεψε.

Το χειρότερο ωστόσο δεν είναι η επίθεση έξωθεν αλλά η εκ των ένδον γκρίνια που δεν μου θυμίζει τίποτα περισσότερο από μια βαρετή επανάληψη. Αυτήν του «γιατί αυτός κι όχι εγώ;».

Παιδιά, δείτε το απλά. Δεν σας χρωστάει κανείς και δεν χρωστάτε σε κανέναν. Μιλήστε αν έχετε κάτι να πείτε και σωπάστε αν αυτό που ετοιμάζεστε να ξεστομίσετε δεν πείθει ούτε καν εσάς τους ίδιους. Αν ψάχνεστε για καριέρα, βρείτε μια δουλειά. Αν ψάχνεστε για φίλους, βγείτε έξω και γνωρίστε ανθρώπους. Αν έχετε την ανάγκη να νιώσετε δημιουργικοί ξεκινήστε από κάτι πιο απλό: φτιάξτε ένα κέϊκ.
Εγώ προσωπικά, πάω να ποτίσω τα φυτά μου.

Σημειώσεις χωρίς λόγια #2

2005-06-20T15:39:00.000+03:00

Καλό ταξίδι

2005-06-20T14:46:00.000+03:00

Προσοχή παρακαλώ! Τελευταία αναγγελία αναχώρησης για την πτήση της εταιρείας Kalami Airlines με προορισμό την δόξα και τα πλούτη. Επιβίβαση έξοδος αριθμός 7. Παρακαλούνται οι επιβάτες μαζί με την κάρτα επιβίβασης να επιδεικνύουν το διαβατήριο τους και τον κώλο τους. Ευχαριστώ.

Να το πω και στα αγγλικά;

Σημειώσεις χωρίς λόγια #1

2005-06-15T14:45:00.000+03:00

H θαυμαστή αξία της σημείωσης

2005-06-15T03:43:00.000+03:00

-κείμενο με αφορμή μια φράση-

Πάντα με τρόμαζε η ιδέα του προτύπου. Μάλλον κουβαλάω πολλές φοβίες εντός-τόσες που με κάνουν να χάνω την οξυδέρκεια μου και να πέφτω συνεχώς στα ίδια λάθη. Η φοβία του προτύπου είναι μάλλον η χειρότερη προίκα που δεν έχω ακόμη αποφασίσει πώς και από ποιον μου κληροδοτήθηκε. Θα ήμουν ασφαλώς η χαρά του ψυχαναλυτή, αν δεν είχα το προσόν (ή το ελάττωμα;) να διατυπώνω με ακρίβεια τις απορίες μου, απαιτώντας μάλιστα σαφείς και καίριες απαντήσεις. Αυτό που δεν κατάφερα ποτέ να αναγνωρίσω στην ψυχανάλυση είναι το δικαίωμα της στην αποστασιοποίηση. Το ό,τι αρνούμουν πάντα να έχω πρότυπα βοήθησε αμέριστα σ αυτό.

Έρχεται μια στιγμή ωστόσο που κάθεσαι ανυποψίαστος στη λεκάνη της τουαλέτας και διαβάζεις κάτι που τυχαία αγόρασες πριν από καιρό (όχι, φυσικά δεν είσαι από τους τύπους που διαλέγουν βιβλίο σύμφωνα με το εξώφυλλο του-ή έστω δεν έχεις καταφέρει ακόμη να το παραδεχτείς...) για να καταλάβεις πως άλλοι, σημαντικά πιο νωρίς από σένα, έχουν προβληματιστεί , με πολύ πιο εύγλωττο μάλιστα τρόπο απ' ότι εσύ, με την Αμερική που μόλις ανακάλυψες μικρέ μου ανόητε. Δεν θα έπρεπε να σε φοβίζει κάτι πάνω από σένα λοιπόν. Μόνο ο εαυτός σου. Αυτός είναι ο χειρότερος εχθρός σου.

Η ο καλύτερος φίλος σου. Από εσένα εξαρτάται αυτό. Από τις αλήθειες σου. Πώς όμως να είσαι σίγουρος όταν δεν είσαι αποφασισμένος πως αντιλαμβάνεσαι με τον ακριβή τρόπο την έννοια της κάθε λέξης που μπορεί να αποτελέσει μέρος του προσωπικού σου κώδικα αξιών; Αναμφίβολα η ύπαρξη και μόνο ενός κώδικα αξιών στο μυαλό σου, στις πράξεις σου, αποδεικνύει πως τουλάχιστον έχεις μπει στον κόπο να το παιδέψεις το "ρημάδι" σου. Να όμως που αυτό δεν είναι αρκετό. Δεν είναι ικανό να διαλύσει τις φοβίες σου, να εξαλείψει τις αντιστάσεις σου, να αποκωδικοποιήσει τις επιθυμίες σου. Όσο για τις μικρές εκρήξεις έμπνευσης που συνήθως έρχονται σαν απότομο κατέβασμα ρολού τη νύχτα, είσαι δυστυχώς πολύ απαίδευτος για να μπορέσεις να τις χαλιναγωγήσεις, να καταφέρεις να τις υπερβείς, να τις κάνεις να δουλέψουν για σένα.

Ετσι αφήνεις το υλικό σου να σε πάει από μόνο του. Έτσι έμαθες, έτσι κάνεις. Είναι ζήτημα μεθόδου. Η μέθοδος μπορεί να είναι το πιο χρήσιμο ή το πιο επιζήμιο πράγμα. Διαλέγεις και παίρνεις. Ανάλογα με τις προτιμήσεις σου-ή με τις αντοχές σου.

Τριγύρω πάντα θα υπάρχει κάποιος να ακολουθήσει την πρόσκαιρη επιλογή σου. Κάποιος που δεν πείθεται απαραίτητα, αλλά καταφέρνει να πείσει εσένα πως έχει πειστεί. Είναι μοιραίο πως όπως συνήθως θα καταλαβαίνεις ότι διατηρεί τις επιφυλάξεις του γι αυτά που μοιράζεσαι μαζί του, αλλά στο κάτω-κάτω, κι εσύ το ίδιο δεν κάνεις; Ολοι στο ίδιο καζάνι δεν βράζουμε; Το μόνο που ενδεχομένως μπορεί να αποτελέσει διαφορά είναι το σημείο του καζανιού στο οποίο τυχαίνει να βρίσκεται ο καθένας. Οσο πιο κοντά στην επιφάνεια τόσο πιο μακριά από τη γνώση. Οσο πιο κοντά στον πάτο τόσο πιο μακριά από την ορμή. Και στη μέση μια κατάσταση συγκεχυμένη όπου κανείς αδυνατεί να διακρίνει καθαρά. Που πας; Το κεφάλι μέσα!

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω φράσεις που μου έκαναν εντύπωση. Μετράω μία-μία τυπωμένες σε χαρτί 80 γραμμαρίων με γραμματοσειρά Times New Roman, δικές μου σκέψεις που κάποιος άλλος, πριν από μένα, έχει διατυπώσει ίσως καλύτερα από μένα. Τόσο καλύτερα μάλλον που δεν αφήνει χώρο μέσα μου για ζήλεια. Ούτε καν για ανάγκη να πω κι εγώ αυτά που θέλω κι ας είναι τα ίδια και πιο φτωχά ειπωμένα. Αντίθετα με την αναμενόμενη "ανθρώπινη" αντίδραση το μόνο που μένει είναι θαυμασμός για το πρόσωπο αυτό που έβαλε σε λόγια αυτό που αισθάνθηκα.

(Σ αυτό ακριβώς το σημείο ξεκινάει το παιχνίδι του θετικού με το αρνητικό. Προς ποια κατεύθυνση είναι καλύτερο να κινηθώ; Τι κρίμα που δεν μπαίνω ποτέ στη διαδικασία της επιλογής μετά από ώριμη σκέψη... Αντίθετα επιλέγω με την πιο απίθανη παρόρμηση. Και οδηγούμαι να κάνω βιαστικά πράξη τις μη-πραγματικές επιθυμίες μου.)

Είναι σημαντικό να ξέρεις να θαυμάζεις. Είναι θαυμάσιο να αποκτάς καθημερινά, λίγο-λίγο την μικρή σου περιουσία, σημειώνοντας τις φράσεις που καταφέρνουν να σε συγκινήσουν. Εγώ το κατάλαβα πραγματικά, μόλις απόψε. Απόψε ξεκινώ:

Ηταν έξαλλος μαζί μου. Είχε καψουρευτεί απολύτως τον αντίζηλο.

(Μαλβίνα Κάραλη, "Πιο πολύ, πιο πολλοί")

Η Μπούμπα, ο Nefrou κι ο σκύλος

2005-06-13T14:11:00.000+03:00

Αν εξαιρέσει κανείς πως έχει φροντίσει να αφήσει τα σημάδια της ανεξίτηλα στο σπίτι μου (τα φυτά του "κρεμαστού κήπου" μου, χρωστάνε σε μεγάλο βαθμό τη ζωή τους σ' αυτήν - η καρέκλα του γραφείου μου, που μάζεψα από τα σκουπίδια και με τόση φροντίδα αποκατέστησα ο ίδιος, τώρα κουνιέται επικίνδυνα κ.ά.), η Γιάννα είναι αναπόσπαστο μέρος του προσωπικού μου σύμπαντος. Κυρίες και κύριοι, σας διαβεβαιώ: Κουρούνα rules!

Το ότι είναι ξύπνια και χαρίεσσα το ξέρετε καλά - δεν θα σας το πω εγώ. Θα σας μιλήσω όμως για ένα πολύ ιδιαίτερο σημείο του σώματος της (παρακαλώ μην βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα και μην αλλάζετε στάση στο σώμα σας από το ενδιαφέρον). Το νεφρό της.

Δυο καλοκαίρια πριν, ένα βράδυ απ' αυτά που δεν μπορείς να αποφασίσεις αν θέλεις να χέσεις ή αν θέλεις να γαμηθείς, η οθόνη του κινητού μου αναβόσβησε και η καταχώριση Γιάννα2 (υπήρχαν καταχωρίσεις Γιάννα1 έως 5 διότι ο καλός εγκληματίας αλλάζει συχνά στοιχεία...) εμφανίστηκε πάνω της, γεμίζοντας με προσδοκίες που περιλάμβαναν από νυχτερινό μπάνιο μέχρι σιωπηλή διαδρομή Πατήσια-Σούνιο και πάλι πίσω. Μετά το δικό μου βαριεστημένο "έλα ρε" η ξέπνοη φωνή της με ανησύχησε.

-Νίκο...
-Τι τρέχει ρε;
-Πονάω αλλά δεν ξέρω τι έχω. Κοντεύω να τρελαθώ από τον πόνο.

Δεν είναι υπερβολική, ούτε γκρινιάρα (μόνον όταν έχουμε ήδη περάσει 2 ώρες στο ΙΚΕΑ και έχω περιοριστεί σε ψώνια τύπου, ένα ανοιχτήρι και ένα πακέτο χαρτοπετσέτες). Ο πόνος είναι κάτι που αντιμετωπίζει βουβά, όπως κάνουν όλοι όσοι έχουν πονέσει στ' αλήθεια. Ήταν φανερό πως το πράγμα ξεπερνούσε τα συνήθη.

Χέστηκα πάνω μου κι ένιωσα εξίσου ανήμπορος, οικτίροντας γι άλλη μια φορά τους γονείς μου που μου χάρισαν μια μοναδική φοβία: αυτήν την οδήγησης. Προσπάθησα να σκεφτώ κάτι που θα βοηθούσε πρακτικά την κατάσταση, πέρα από ένα "έλα, κάνε κουράγιο". Αυτό ήταν βέβαιο πως το μόνο που θα μου εξασφάλιζε ήταν μια καλή θέση δίπλα στο γεροδιάολο, και όχι άδικα.

-Τηλεφώνησε στους δικούς σου.
-Δεν θέλω να τους ανησυχήσω...
-Κόψε τις μαλακίες και πάρε τον πατέρα σου. Σε οποιαδήποτε περίπτωση περιμένω τηλεφώνημα σου για να κατέβω, όπου είσαι.
-Οκέι.

Στο χρόνο που ακολούθησε φόρεσα τα γιουρντάνια μου και περίμενα σήμα, έχοντας βέβαια οργανώσει ήδη έναν φανταστικό ιστό για το δράμα της φίλης μου, το οποίο και ζούσα με όλη μου την ένταση. Η ώρα περνούσε με αποτέλεσμα:

α) να φάω τα νύχια μου, τα λυσσακά μου και μισή τιραμισού που ως εκείνη τη στιγμή γιόρταζε τα γενέθλια της στο ψυγείο

β) να αναρωτιέμαι μήπως πρέπει πάρω ένα ταξί να περάσω να την πάρω και να την πάω στο νοσοκομείο χωρίς να πούμε κάτι στους γονείς της, τουλάχιστον αν δεν υπάρχει λόγος.

Πάνω στο μισάωρο της τηλεφώνησα. Παρότι είχα όλα της τα νούμερα δεν απαντούσε σε κανένα. Πήρα τηλέφωνο για ταξί αλλά μου είπαν να ξανακαλέσω σε 20 λεπτά. Βγήκα στο δρόμο με την ελπίδα πως το να βρει κανείς ταξί ξημερώματα στο πουθενά δεν συμβαίνει μόνο στις ταινίες του Αγγελόπουλου. Σύντομα ανακάλυψα πως συμβαίνει μόνο σε αυτές. Κακήν-κακώς βρήκα ένα και μέχρι να φτάσουμε τα νύχια μου πέρασαν δεύτερη ταραχή μέσα σε ένα βράδυ. Έξω από το σπίτι της βλέπω τα φώτα ανοιχτά. Χτυπάω, δεν απαντάει κανείς. Βρίζω την τύχη μου, το μυαλό μου κι ένα μεθυσμένο που αποφάσισε να μου πουλήσει μούρη στις 4 το πρωΐ. Ψάχνω μήπως έχω τα κλειδιά της μαζί μου και ασφαλώς δεν τα έχω. Γύρος δεύτερος. Εν συντομία: ταξί - Πατήσια - κλειδιά και πάλι πίσω με το ίδιο ταξί (ώρες-ώρες εντυπωσιάζομαι).

Ανοίγω την εξώπορτα συνωμοτικά σαν αντιστασιακή πατριώτισσα που κρύβει μικροφιλμ με μυστικά του εχθρού στην άθλια κυλόττα της. Το ραδιόφωνο ανοιχτό, το κινητό της χύμα στον καναπέ, η ίδια πουθενά. Με πιάνει απογοήτευση που μυρίζει ενοχή επειδή δεν κατάφερα να σκεφτώ κάτι αρκετά γρήγορα, ώστε να βοηθήσω ουσιαστικά τη φίλη μου σε μια στιγμή που με είχε πραγματικά ανάγκη. Αποφασίζω να φύγω με μια τρομερή ανησυχία εντός, για το πού είναι, τι της συμβαίνει, αν έχει κάνει διαθήκη και με έχει συμπεριλάβει.

Ξανά στο πουθενά - άντε να βρεις ταξί. Εκεί ακριβώς (στο πουθενά) εμφανίζονται δύο σκύλοι (ξέρω, είναι κλισέ οι σκύλοι και παίζουν πολύ σε τέτοιες περιπτώσεις αλλά εμφανίστηκαν όντως, τι να κάνω;). Σε δευτερόλεπτα συνειδητοποιώ πως οι σκύλοι δεν είναι δύο αλλά ολόκληρο παρεάκι που με κράζει. Διατηρώ την ψυχραιμία μου και περπατώ με αξιοπρέπεια ενώ πίσω μου ετοιμάζεται να συντελεστεί το λιγότερο ένα έπος. Όταν ανοίγω το βήμα μου οι διώκτες μου (που δεν είναι μαλάκες) πλησιάζουν επικίνδυνα. Για να μην μακρηγορώ το ξημέρωμα με βρήκε στον Ευαγγελισμό για αντιλυσσικά και η γάμπα μου έχει ακόμη δυο σημάδια.

Τώρα που το σκέφτομαι, η επόμενη μέρα είχε πραγματικά πλάκα. Εγώ δεν μπορούσα να κουνήσω, η Γιάννα έτρωγε ενέσεις για το νεφρό της και το παντελόνι μου έγινε ένα σιχαμένο πατσαβούρι, το οποίο εν καιρώ η καθαρίστρια βρήκε πολύ βολικό για να γυαλίζει το παρκέ.

Θυμάμαι ακόμη εκείνη την περίοδο επειδή είχα κοψομεσιαστεί να της κουβαλάω καρπούζια τα οποία έτρωγε με χαρά - ένα μάλιστα ξέμεινε σε κάποια γωνιά του σαλονιού ως ντεκόρ για ολόκληρο το καλοκαίρι μέχρι που έσκασε ένα βράδυ που αμέριμνοι κάτι κοιτάζαμε στο κομπιούτερ (ένας υπόκωφος θόρυβος μεταξύ κλανιάς και απρόσμενης εκπωμάτωσης που μας ανησύχησε και έκανε εμένα να βρίζω το καρπούζι και τη Γιάννα εμένα που το έφερα).

Μεσολάβησαν λοιπόν κοντά δύο χρόνια από τότε που εκείνη γνωρίστηκε με τον Kolikos Nefrou (Βρετανός ινδικής καταγωγής) κι εγώ με τον αλήτη που μούφαγε τη γάμπα. Μετά το πέρας της μικρής μας ερωτικής ιστορίας με τους ακατονόμαστους θεωρήσαμε αμφοτέροι εαυτούς τυχερούς και είπαμε να ζήσουμε ένα happy ever after.

Όμως όχι. Ο Kolikos Nefrou, για τον οποίο πρέπει να σημειωθεί πως ούτε στη μάνα της καλάρεσε, επέστρεψε για να της χαρίσει μερικές ακόμη νύχτες ενήλικου πάθους τις οποίες η ίδια φρόντισε να σας μεταφέρει με τα λαμπερά χρώματα του αντιβιοτικού.

Η εμπειρία μου τώρα, ευτυχώς δεν συνοδεύτηκε από ζωντανό που ασέλγησε στο πόδι μου. Μου προξένησε όμως την ίδια ανησυχία με την πρώτη φορά παρότι ήξερα πως η γλυκύτατη κουρουνομαμά ήταν δίπλα στο σπλάχνο της για να εμποδίσει τον ειδεχθή Nefrou να πληγώσει εκ νέου το κοριτσάκι της. Τα πράγματα τώρα ήταν πολύ συγκεκριμένα και ακολούθησαν μια πορεία, η οποία εκ του αποτελέσματος αποδείχτηκε πως ήταν προδιαγεγραμμένη: πόνος – κι άλλος πόνος – νοσοκομείο – εξετάσεις – γουρουνοουρές – πολύς πόνος – γάμησε τα πόνος – τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Εγώ στα τηλέφωνα.

Μετά από τρία απανωτά meeting (sic), που συνέπεσαν με το γνωστό πλέον χρονικό της επέμβασης, ο δρόμος με έβγαλε έξω από το θάλαμο του νοσοκομείου περί ώρας 5ης απογευματινής. Δεν σας κρύβω πως έχοντας δει την ασθενή προ επέμβασης, η εικόνα της μετά από αυτήν (αν εξαιρέσει κανείς το συνειρμό με τη νύφη του Φρανκενστάϊν) ήταν πολύ ενθαρρυντική. Είχαν βέβαια συμβεί όλα όσα με τόση γλαφυρότητα σας έχει περιγράψει, οπότε παρότι το κινητικό της λεξιλόγιο ήταν περιορισμένο στη χρήση του ηλεκτρικού μοχλού με τον οποίο ανεβοκατέβαζε το κρεβάτι της (ένα είδος παραδοσιακού παιχνιδιού που παίζεται στα νοσοκομεία από άτομα σαν την Κουρούνα), ήταν η γνωστή Γιάννα.

Η Γιάννα που χαμογελάει, βρίζει το διπλανό οδηγό, τσακίζει κοψίδια στη Βάρη, είναι συνεργός σε κλοπή ομοιώματος Κινέζου μάγειρα από εστιατόριο στο Καβούρι, είναι αναποφάσιστη ανάμεσα στην κρεμ καραμελέ ή τη βάφλα (βλ. φωτο), αλαφιάζεται, θυμώνει ή αστειεύεται.

Κι εγώ ο γνωστός Νίκος – που έτσι καταλαβαίνει πως αυτό που συνέβη τυχαία κάποια χρόνια πριν (η γνωριμία μας) ήταν σίγουρα για καλό (αλήθεια; σοβαρά;).

Περαστικά Μπούμπα. Μην με τρομάξεις ποτέ ξανά.

Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα;

2005-06-11T14:46:00.000+03:00

Πού πας μωρή ψωριάρα στο Kempinsky; Εγώ χρωστάω νοίκια, κοινόχρηστα, Κωτσόβολο, κάρτες, δάνειο και τετρακόσια πενήντα γιούρια εφορία (new entry αυτό) κι εσύ πας στο χλιδάτο, στο λουσάτο, στο ντρέπεσαι να μπεις μέσα; Παίρνω τηλέφωνο ο χριστιανός να κλαφτώ κι εσύ κάνεις βεγγέρες με βόρεια είδη;

Εντάξει κατάλαβα! It’s official! Σ’ αυτόν τον κόσμο είμαι μόνος, εγώ κι ο κοντρα-τενόρος του τρίτου (και λες πάει στο διάολο αυτός αμολάει και δεκαπέντε κορώνες την ημέρα και εκτονώνεται. Εγώ; Τι θα κάνω εγώ, μου λες;).

Δεν υπάρχει Θεός σας λέω. Σαββατιάτικο ανοίγεις το μάτι σου το ζωντανό (πρώτα το ένα και μετά το άλλο με προσοχή αφού σιγουρευτείς πως δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι που ξύπνησες) και μεταξύ beaute και bidet (προφέρονται μποτέ και μπιντέ, τι είναι μην τα ρωτάτε – παίρνουν ώρα πάντως) σκάει το τηλεφώνημα:

-Παρακαλώ;
-Ελα καλημέρα (ο μπαμπάς)
-Ελα, τι γίνεται;
-Καλά. Ήρθε η Εφορία.
-Σύσσωμη;
-Άσε τα αστεία. Σε περιποιήθηκαν φέτος.

Σε αυτό το σημείο οι ελπίδες μου χαθήκανε τα όνειρα μου σβήσαν και επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά πως ότι αρχίζει ωραία τελειώνει με πόνο, οι πικραμένες καρδιές το ξέρουνε μόνο.

Τι να σας λέω τα τι και τα πώς, η ουσία είναι μία και ο μπακλαβάς γωνία: πρέπει να πληρώσω ΚΑΙ εφορία.

Μήπως να μεταναστεύσω; Μήπως ν’ αλλάξω φύλο και να αποκτήσω κι εγώ το μαγικό τριχωτό τριγωνάκι που θα μου χαρίσει πλούτη και δόξα; Μήπως να χώσω κάτι παραπάνω του γιατρού και να μου βολέψει κι ένα ακόμη κάπου παραδίπλα να τ’ αρπάξω διπλά; Κοτσάνι θα πέρναγα ο άνθρωπος και αφορολόγητα – διότι θα έβρισκα τον κατάλληλο τρακτερόβλαχο και βασίλισσα θα με είχε.

Αχ, Πουτάνα θάλασσα που σε γαμούν τα ψάρια! Πάω για μοσχαρίσια στα Βλάχικα και βλέπουμε.

Υ.Γ. Δεν ξέρω πως σας φαίνεται αλλά σκέφτομαι να βάλω τηλεφωνητή που να λεει «από Παρασκευή απόγευμα μέχρι Δευτέρα μεσημέρι απαγορεύονται τα δυσάρεστα μηνύματα, ξαναπάρτε από Τρίτη».

Λέτε να έχει αποτέλεσμα;

XA![Σκύλος, ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου II]

2005-04-24T01:59:00.000+03:00

Με τη Γιάννα μέσα σε ταξί. Ίσως για πρώτη φορά βράδυ, «έτσι», σε ταξί, οι δυο μας. Συνήθως εκείνη οδηγεί κι εγώ παρατηρώ – χωρίς να μιλάμε (είναι σαν ένα είδος συμφωνίας μεταξύ μας όταν βρισκόμαστε οι δυο μας στο αυτοκίνητο).

Παρατηρούμε και οι δύο – αφηνόμαστε στις εικόνες που μας προσπερνούν ανεβαίνοντας την Κοραή για να μπούμε στην Ασκληπιού. Έχουμε μόλις αφήσει την Πανεπιστήμιου πίσω μας και στο ραδιόφωνο παίζει ένα παλιό τραγούδι – από αυτά που κανείς σιγοτραγουδά, σε όποια εποχή, σε όποια ηλικία κι ανήκει. Από μια ηλικία και μετά υποθέτω.

Στα σαράντα της εκείνη, λίγο πριν εγώ, σκεφτόμαστε ίδια ή διαφορετικά πράγματα στον ίδιο χώρο, σε ίδιο χρόνο. Στη γωνία Μερλιέ και Ασκληπιού μας πιάνει φανάρι. Σ’ ένα καφενείο τέσσερις ηλικιωμένοι εξαργυρώνουν το Σαββατόβραδο τους παίζοντας χαρτιά – ένας όρθιος, με το ένα πόδι ανεβασμένο στην καρέκλα, τους παρατηρεί. «Έχω» την εικόνα για δευτερόλεπτα και σπρώχνω τη Γιάννα ελαφρά να γυρίσει να τους δει. Χαμογελάμε και συνεχίζουμε να κοιτάμε ο καθένας από τη μεριά του. Μπρος από τον Άγιο Νικόλα ο ταξιτζής σταυροκοπιέται. Τα βλέμματα μας συναντιούνται στιγμιαία στο καθρεφτάκι. Παρότι εν κινήσει, τσεκάρω τα σκουπίδια περνώντας μήπως πετύχω τίποτα ενδιαφέρον. Κάποια πράγματα δεν θ’ αλλάξουν ποτέ…

Κατεβαίνω και βαδίζω προς το σπίτι. Ο κύριος Μαλάκας –ακόμη δεν ξέρω το όνομα του- είναι στην εξώπορτα της πολυκατοικίας. Κατεβάζει τα σκουπίδια του. Δεν μιλάμε. Απλώς κοιταζόμαστε λες και είναι η ώρα να βγάλει ο καθένας τα κουκλάκια και τις βελόνες του και προσπερνάμε ο ένας τον αέρα του άλλου, μην τυχόν κι αυτός κολλήσει ζωοφιλία κι εγώ βλακεία.

Ευτυχώς, επειδή τίποτα από τα δύο δεν κολλάει –ή τουλάχιστον έτσι ελπίζω, ειδικά για το δεύτερο- ο καθένας συνεχίζει την προκαθορισμένη του πορεία. Εγώ προς το ασανσέρ κι εκείνος προς τον κάδο.

«Να πέσεις και να τσακιστείς μαλάκα» μουρμουρίζω κι ας ξέρω πως δεν θα πάρω την εκδίκησή μου τόσο σύντομα. Η ελπίδα όμως, παρότι πεθαίνει, πεθαίνει πράγματι τελευταία.

«Να σου πω κάτι;». Ο κύριος Μαλάκας είναι ακόμη πίσω μου με τη σακούλα στα χέρια. «Μένω σ’ αυτήν την πολυκατοικία σαράντα χρόνια. Και συνήθως γίνεται ότι λέω».
«Α, είστε ο νταβατζής του κτιρίου» απαντάω χωρίς να το πολυσκεφτώ.
«Θα σου κάνω μήνυση!»
«Θα μου κλάσεις τ’ αρχίδια…»

Δεν άκουσα τι ακριβώς έλεγε μετά. Μιλούσε τόσο γρήγορα που το μόνο που κατάλαβα ήταν ότι θύμωσε πολύ. Ειδικά επειδή απλώς μπήκα στο ασανσέρ και έφυγα.

Τώρα τον ακούω που μαλώνει με τη γυναίκα του.

Σκύλος, ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου

2005-04-23T14:02:00.000+03:00

Θυμάμαι ότι πάντα μας έλεγαν πως ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Μεγαλώνοντας, πολλές φορές αναρωτήθηκα τι πιστεύουν οι σκύλοι για τους ανθρώπους - αν έχουν και αυτοί ένα είδος τσιτάτου για εμάς.

Ασφαλώς απάντηση δια στόματος σκύλου δεν έλαβα ποτέ. Η συμπεριφορά τους όμως, άσχετα από το τι μπορεί να πιστεύουν πως είμαστε εμείς γι αυτούς, σίγουρα μου έχει επιβεβαιώσει δύο πράγματα:
α) πως οι σκύλοι είναι πράγματι οι καλύτεροι φίλοι του ανθρώπου
β) πως οι άνθρωποι, αν και τυπικά νοήμονες, μάλλον έχουμε εγκλωβιστεί τόσο στην υπεροχή μας ως δίποδα, που πλέον δεν είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε την αξία της απλότητας.

Η ιστορία αυτή θα είχε ασφαλώς μεγαλύτερη βαρύτητα εάν ο γείτονας μου δεν αγνοούσε την τεχνολογία, το ίντερνετ και τα λοιπά συμπαρομαρτούντα. Δεν πειράζει όμως, γιατί ο μαλάκας γεννήθηκε με έναν προορισμό. Να παραμείνει αθεράπευτα μαλάκας…
Ο σκύλος μου, ενός έτους τώρα, κοιμάται μακάριος στην πολυθρόνα χωρίς να έχει ιδέα πως επόμενη στάση στη διαδρομή του θα είναι ένα αγρόκτημα κάπου στην ηπειρωτική Ελλάδα – μακριά από εμένα.
Δεν πρόκειται να έχει ποτέ την ευκαιρία να διαβάσει τις σκέψεις μου επειδή κι αυτός, όπως ο γείτονας μου, αγνοεί πλήρως την ύπαρξη του διαδικτύου (αν και κάτι μου λεει πως κάτι περισσότερο γνωρίζει παρατηρώντας εμένα - είναι πιο έξυπνος από το μαλάκα...). Το μόνο που θα έχει την ευκαιρία να βιώσει είναι το αίσθημα της εγκατάλειψης επειδή ο άνθρωπος στον οποίο στάθηκε ως καλύτερος φίλος δεν μπόρεσε να τον φροντίσει όπως πρέπει και επειδή ο «καλός κύριος του πρώτου ορόφου» πήρε το ρόλο του ως δίποδο τόσο στα σοβαρά που του κήρυξε πόλεμο.
Ascendo tuum* λοιπόν, αγαπητέ γείτονα! Εύχομαι σύντομα να αισθανθείς όπως εγώ.

--------------------------------------

*ascendo tuum σημαίνει αυτό που οι αγγλοσάξoνες πολύ χαριτωμένα αποδίδουν ως "up yours"!